“Babam biliyor.”
Efe’nin kulağıma fısıldadığı o iki kelime, evin içindeki bütün sesleri bir anda susturmuş gibiydi.
Kapının kilidi döndü.
Barış içeri girdiğinde ben hâlâ bebek odasının ortasında, kızımız sandığımız bebeğin beşiğinin yanında diz çökmüş haldeydim. Efe ise koluma sıkıca sarılmıştı.
“Ben geldim,” diye seslendi Barış.
Her zamanki gibi ayakkabılarını çıkardı, anahtarlarını girişteki küçük ahşap tabağa bıraktı.
Ama o an bana her hareketi farklı görünüyordu.
Sanki yıllardır aynı evi paylaştığım adamı ilk kez görüyordum.
Efe’nin söyledikleri zihnimde dönüp duruyordu.
“Onun yanında tanıdığım biri vardı.”
“Babam biliyor.”
Barış koridorda göründüğünde Efe hemen arkamıza saklandı.
Barış bunu fark etti.
“Ne oldu size?”
Ayağa kalktım.
“Bir şey soracağım.”
Sesimdeki sertliği duyunca yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ne hakkında?”
“Bebeğimiz hakkında.”
Barış birkaç saniye sustu.
İşte o birkaç saniye her şeyi değiştirdi.
Normalde “Ne olmuş bebeğe?” diye sorardı.
Ama sormadı.
Sadece bana baktı.
Ben de doğrudan söyledim.
“Efe hastanede bir şey görmüş.”
Barış’ın gözleri anında oğlumuza kaydı.
devamı sonraki sayfada...
