Eşim, komşumuzun kızı için beni terk etti. Onu hamile bıraktı ve sonra bana onların düğününe gelmem için cüret etti. Ben de güzelce paketlenmiş, cömert ve düşünceli görünen bir hediye ile gittim. Onlar hediyeyi herkesin önünde açtığında, yüzlerindeki sevinç kayboldu.
Benim adım Elif, Ali ile beş yıl önce özel bir törenle evlendik.
Biz gürültücü insanlar değildik. Dramatik kavgalara girmedik, büyük gösteriler yapmadık. Her şeyi konuşarak çözdük, pazar sabahları gelecek planlarımızı yaptık ve hayatımızın kırılgan yanlarını birbirimize güvenerek paylaştık.
Bebek sahibi olmaya karar verdiğimizde bu ani bir karar değildi. Aylarca konuşmuştuk.
Pozitif gebelik testini gördüğümde beklemedim.
O akşam aynı mutfakta, test elimdeyken Ali’ye söyledim.
Bir an durakladı, gözleri büyüdü. Sonra tüm yüzünü kaplayan bir gülümseme belirdi.
Beni kucaklayıp bir kez döndürdü ve çocuk gibi güldü. "Ciddi misin? Gerçekten bunu yapıyoruz?!"
O gece sabaha kadar isimleri, hangi odanın bebek odası olacağını, hayatımızın nasıl değişeceğini konuştuk.
O andan itibaren birlikte bir şeyler inşa ettiğimizi düşündüm.
Yan komşumuz Ayşe, benim için arkadaş gibiydi.
Kırklı yaşlarının ortalarında, o komşuluk türünden dostane biri, bahçelerden el sallayıp, tarif paylaşan biriydi.
Sık sık sabah yürüyüşlerinde veya kahve içerken basit ve güvenli görünen şeyleri konuşurduk.
Ayşe’nin 28 yaşında Melis adında bir kızı vardı. Annesiyle yaşamıyor, ama sık sık ziyarete geliyordu; her zaman bakımlı, kendinden emin ve hayatını yoluna koymuş gibi görünüyordu.
Ali ona kibar davranıyordu. Sadece bu kadardı. En azından ben öyle sanıyordum.
O yaz, Melis geçici olarak Ayşe’nin yanına taşındı. "İşe biraz ara veriyor," dedi Ayşe, gayet sıradan bir şekilde. "Bir mola lazım. Daha fazla burada olacak."
Başta çok önemsemedim.
Ama "daha fazla burada" zamanla "her yerde" oldu.
Bahçedeki bitkileri sulamak, verandada oturmak, telefonu karıştırmak, garip saatlerde gelmek ve gitmek… Yoga pantolonu ve bol kazaklarla.
O gün yumurtam kalmadığında her şey açığa çıktı.
Ayşe bana defalarca ihtiyacım olursa gelmemi söylemişti, bu yüzden önceden aramadım.
Bahçeden yürüyüp kapısını hafifçe çaldım ve komşuların güvenle yaptığı gibi içeri girdim.
Ev sessizdi.
Daha derine adım attım, Ayşe’nin ya yukarıda ya da arka bahçede olduğunu düşündüm.
O an onları gördüm.
Ali, Melis’i mutfak tezgahına hafifçe bastırmış, elleri belindeymiş gibi… Melis’in kolları boynuna dolanmış, yüzleri birbirine yakın, hafifçe gülüyorlardı. Sonra öpüştüler.
Birkaç saniye gözlerim gördüklerini işlemeyi reddetti. Sonra Melis, omzunun üzerinden beni fark etti.
Hızla geri çekildi, yüzü soldu.
Daha derine adım attım, Ayşe’nin ya yukarıda ya da arka bahçede olduğunu düşündüm.
Ali döndü ve beni orada görünce ifadesi daha önce hiç görmediğim şekilde değişti.
"Elif..?" diye başladı, panik içinde.
Hiçbir şey söylemedim. Arkamı döndüm ve evden çıktım, bacaklarım o kadar titriyordu ki bahçeyi geçip geçemeyeceğimi bilemedim.
Arkamdan kapının açıldığını ve adımı çağırdığını duydum.
Arkama bakmadım.
Boşanma kaçınılmazdı.
Ali direnmedi. Yalvarmadı, özür dilemedi, açıklama yapmaya çalışmadı.
Sadece belgeleri imzaladı ve zaten seçtiği hayata adım attı.
Düğün planlarını ondan değil, Ayşe’den öğrendim.
Bir öğleden sonra geldi. Hiç uyarı vermedi, tereddüt etmedi. Mutfağımda durdu ve açıkça söyledi:
"Melis hamile. Ekim’de evleniyorlar."
Boşanma kaçınılmazdı.
İçimde bir şey tamamen uyuştu.
"Nasıl söylersin bunu?" diye karşılık verdim. "Her şeyden sonra burada nasıl durabiliyorsun?"
Ayşe, sanki hava durumunu sormuşum gibi omuz silkti.
"Ne bekliyorsun? Bu aşk. Bunlar olur. Kimseyi sevdiğin için suçlayamazsın."
Sesi pişmanlık veya rahatsızlık içermiyordu. Kızının tarafını seçmişti ve benim bunu bilmemi istiyordu.
İçimde bir şey tamamen uyuştu.
"Gittiğinde anla umarım," diye ekledi.
Ben anlamadım.
Geçerken insanlar fısıldamaya başladı.
Bazı komşular aniden göz teması kurmamaya başladı.
Daha önce pek konuşmadığım bazıları şimdi konuşmak, soru sormak, fikir paylaşmak ve evliliğimi topluluk malı gibi analiz etmek istiyordu.
Telefonum durmaksızın çalıyordu....
devamı sonraki sayfada...
