Haber Zamanı

Annemin son üç yılında hayatım hastanelerle evimiz arasında geçmişti. Gündüzleri çalışıyor, akşamları onun yanına gidiyor, geceleri ihtiyaçlarıyla ilgileniyordum.

Annem öldüğünde yalnızca üzgün değildim. Tükenmiştim.

Erdinç bütün bunlara tanık olmuştu.

'Sen daha yeni toparlanıyordun,' dedi. 'Doktor hastalığın ilerleyeceğini söylediğinde yeniden aynı şeyleri yaşayacağını düşündüm.'

Ve benim yerime karar verdin.'

'Korktum, İdil.'

'Beni korumadın Erdinç!'

Sesim yükseldi.

'Beş yıl boyunca beni aldattığını düşündüm. Kendimi suçladım. Çocuklarımız babalarının ailemizi başka bir kadın için terk ettiğine inandı.'

Gözlerinden yaşlar süzüldü.

'Seni yeniden o halde görmek istemedim.'

'Beni başka bir halde bıraktın!'

Dosyayı yatağın üzerine koydum.

'Belki gerçeği söyleseydin yanında kalırdım. Belki korkar, belki de bunu kaldıramazdım. Ama karar verme hakkım vardı.'

Erdinç başını eğdi.

'Haklısın. Hastalığım yaptığımı haklı çıkarmıyor.'

Bir süre sessiz kaldık.

Sonunda hastaneye neden geldiğini sordum.

'Evde düştüm. Komşum yardım çağırdı. Bir de zatürre olmuşum.'

Yutma güçlüğü nedeniyle yiyecek ya da sıvının solunum yoluna kaçmasıyla ilişkili aspirasyon zatürresi geliştiğini anlattı.

'Çocuklar biliyor mu?'

'Bazı rahatsızlıklarım olduğunu biliyorlar. Ama tanıyı bilmiyorlar.'

Yeniden öfkelendim.

'Artık onlardan da saklayamazsın.'

Başını salladı.

'Onlarla konuşmak istiyorum.'

Koridora çıktığımda duvara yaslandım. Bir yandan Erdinç'in hastalığına üzülüyor, diğer yandan hayatımızı değiştiren yalanına öfkeleniyordum.

Doktoruyla görüştüm.

Hastalığının yıllar içinde ilerlediğini, düşmelerinin sıklaştığını ve yutma güçlüğünün belirginleştiğini öğrendim. Enfeksiyon nedeniyle solunumu da kötüleşmişti.

'İyileşecek mi?' diye sordum.

'Enfeksiyona vereceği yanıtı izliyoruz. Ancak genel durumu ciddi.'

Bekleme salonuna geçip Tuna'yı aradım.

Yirmi yaşındaydı ve başka şehirde üniversite okuyordu.

'Anne, ne oldu?'

'Baban hastanede, oğlum. Gelmeni istiyorum.'

'Durumu kötü mü?'

'Evet. Deren'le birlikte gelin. Konuşmamız gereken şeyler var.'

Ertesi sabah ikisi de hastanedeydi.

Deren beni görünce boynuma sarıldı.

'Babam neden bize haber vermedi?'

Onları boş bir bekleme odasına götürdüm.

Erdinç'in hastalığını ve boşanmamıza neden olan yalanı anlattım.

Tuna ayağa kalktı.

'Yani başka kadın yokmuş.'

'Yokmuş.'

'Bütün bunları uydurmuş mu?'

'Evet.'

Ellerini saçlarına götürdü.

'Ben ona yıllarca kızdım anne. Seni ağlattığı için, bizi bıraktığı için...'

Deren sessizce ağlıyordu.

'Ben de bizi istemediğini düşünmüştüm.'

Tuna bana döndü.

'Peki neden yaptı?'

'Benim yeniden hasta birine bakmak zorunda kalmamı istemediğini söylüyor.'

Deren başını kaldırdı.

'Ama bizi de cezalandırdı.'

Kızım haklıydı.

Erdinç'in kararı yalnızca evliliğimizi değil, çocuklarının babalarıyla geçirebileceği yılları da değiştirmişti.

'Onunla konuşacağım,' dedi Tuna.

'Konuş. Öfkeli olman da normal. Ama çok yorulduğunu unutma.'

Birlikte odaya girdik.

Erdinç çocuklarını görünce doğrulmaya çalıştı.

Deren hemen yanına gitti.

'Kalkma baba.'

Tuna yatağın ayak ucunda durdu.

'Bize neden söylemedin?'

'Nasıl anlatacağımı bilemedim.'

'Beş yıl boyunca mı?'

Erdinç cevap vermekte zorlandı.

'Başta yanlış kararımı sürdürebileceğimi sandım. Sonra söylemeye daha çok korktum.'

Tuna'nın gözleri doldu.

'Mezuniyetimde erkenden gittin. Doğum günlerimde yarım saat oturup kalktın. Bizi görmek istemiyorsun sandım.'

'Uzun süre ayakta kalamıyordum. Durumumu görmenizi istemedim.'

'Ben senin oğlunum! Bana söyleyebilirdin!'

Erdinç ağlamaya başladı.

Tuna bir süre sonra yatağın yanına yaklaştı.

'Sana çok kızgınım baba. Ama seni kaybetmek de istemiyorum.'

Erdinç oğlunun elini tuttu.

'Biliyorum.'

Deren diğer tarafına oturdu.

'Bundan sonra yalan yok, tamam mı?'

'Tamam kızım.'

O gün saatlerce yanında kaldık.

Çocuklar ona üniversiteden, arkadaşlarından ve gelecek planlarından söz ettiler.

Deren telefonundan eski bir fotoğraf açtı.

Dördümüz deniz kenarındaydık. Tuna'nın ön dişleri eksikti, Deren'in saçları iki örgüydü.

'Bunu hatırlıyor musun baba?'

Erdinç gülümsedi.

'Tuna denize girmemek için ağlamıştı.'

'Çünkü su buz gibiydi!' diye itiraz etti Tuna.

Hepimiz güldük.

O birkaç saniyede eski ailemiz yeniden aynı odadaydı.

Bir süre sonra Deren, babasının elini tutarak çocukken yaşadıkları bir sabahı hatırlattı.

'Baba, pazar sabahları kahvaltı hazırladığımızı hatırlıyor musun?'

Erdinç hafifçe gülümsedi.

'Nasıl unuturum?'

Deren bana dönüp güldü.

'Annem uyurken mutfağa girerdik. Babam yumurta kırmamıza izin verirdi ama kabukları hep tavaya düşürürdük.'

Tuna hemen söze karıştı.

'Asıl sen bütün peyniri yere dökmüştün. Babam da annem görmeden temizlemeye çalışmıştı.'

O sabahı hatırladım.

Mutfağa girdiğimde tezgâh un içindeydi. Erdinç'in önlüğünde yumurta lekeleri vardı. Çocuklar ise dünyanın en güzel kahvaltısını hazırladıklarına inanıyordu.

'Ben hiçbir şey fark etmemiş gibi yapmıştım,' dedim.

Deren şaşkınlıkla yüzüme baktı.

'Biliyordun yani?'

'Elbette. Mutfak savaş alanına dönmüştü.'

Hepimiz güldük.

Erdinç'in gülüşü kısa sürdü. Yorulmuştu ama gözlerindeki mutluluk açıktı.

Tuna babasının battaniyesini düzeltti.

'Keşke yine öyle bir pazar sabahı geçirebilseydik,' dedi.

Erdinç oğlunun elini hafifçe sıktı.

'Çok güzeldi o günler.'

Deren babasının omzuna başını yasladı.

Ben onları izlerken geçmişimizin yalnızca ayrılıktan ve kırgınlıklardan oluşmadığını düşündüm.

Çocuklarımızın hatırladığı o sıradan sabahlar da gerçekten yaşanmıştı. Ne kadar acı çekmiş olursak olalım, o güzel anıları inkâr etmek zorunda değildik.

İlk üç gün Erdinç'in durumu zaman zaman biraz daha iyi görünüyordu. Konuşabildiği saatlerde çocuklarla anılarını paylaşıyordu.

Dördüncü gün solunumu yeniden zorlaştı.

Doktorlar enfeksiyonun ve genel durumunun ağırlaştığını söyledi.

O akşam çocuklar kantine indiğinde yalnız kaldık.

'İdil, bir şey sorabilir miyim?'

'Sor.'

'Beni hâlâ seviyor musun?'

Pencereye baktım.

'Bir yanım seni hep sevdi. Bir yanım da senden nefret etti.'

Başını salladı.

'Anlıyorum.'

'Bugün seni böyle görmek canımı yakıyor. Ama bu, yaptıklarının doğru olduğu anlamına gelmiyor.'

'Biliyorum.'

'Keşke bana güvenseydin. Belki birlikte korkardık. Belki yardım isterdik. Ama en azından kararları birlikte verirdik.'

Gözlerinden yaş aktı.

'Seni koruduğumu düşündüm. Aslında senden kendi korkumu sakladım.'

Elini tuttum.

'Benim de korkmaya hakkım vardı.'

'Vardı.'

O akşam uzun süre yanında oturdum.

Bu, yeniden karı koca olduğumuz anlamına gelmiyordu. Yalnızca geçmişimizin tamamen yok olmadığını kabul ediyordum.

Altıncı gün Erdinç çok az konuşabiliyordu.

Tuna çocukken birlikte tamir ettikleri bisikleti anlattı.

Deren sevdiği bir kitaptan birkaç sayfa okudu.

Ben onları izledim.

Bir zamanlar evimizin salonunda sıradan görünen bu birliktelik şimdi paha biçilemezdi.

Yedinci gün doktorlar bizi yanına çağırdı.

Erdinç'in durumu ağırlaşmıştı.

Tuna bir elini, Deren diğerini tuttu.

'Buradayız,' diye fısıldadım.

Erdinç gözlerini güçlükle açtı.

'İkinizle de gurur duyuyorum,' diyebildi.

Deren ağlayarak babasının elini öptü.

'Seni seviyorum baba.'

Tuna da eğildi.

'Ben de seviyorum.'

Erdinç bana baktı.

'Özür dilerim.'

Gözlerim doldu.

'Seni duydum,' dedim. 'Şimdi dinlen.'

Ona affettiğimi söylemedim.

Çünkü bunun cevabını henüz bilmiyordum.

Aynı gün, hastaneye yatışından bir hafta sonra Erdinç hayatını kaybetti.

Cenazesinde çocuklarımın yanında durdum.

Toprağa verdiğimiz adam yalnızca eski kocam değildi. Gençliğimi paylaştığım, çocuklarımın babası olan, beni hem mutlu etmiş hem de derinden yaralamış insandı.

İkisi de gerçekti.

Cenazeden sonra akrabalardan biri, 'Demek seni üzmemek için yapmış bütün bunları,' dedi.

Başımı salladım.

'Öyle düşündüğüne inanıyorum. Ama bizi çok üzdü. Hastalığı yaşattığı acıları haklı çıkarmıyor.'

Başka açıklama yapmadım.

İki hafta sonra çocuklarla Erdinç'in dairesine gittik.

Çalışma masasında üç fotoğraf vardı.

Deren'in mezuniyeti, Tuna'nın üniversiteye başladığı gün ve yıllar önce deniz kenarında çekildiğimiz aile fotoğrafımız.

Çekmecesinde çocukların gönderdiği doğum günü kartlarını bulduk.

Deren babasının hırkasını kucağına aldı.

'Keşke bize söyleseydi.'

'Ben de isterdim.'

'Anne, ona hâlâ kızgın olmam kötü mü?'

'Hayır kızım.'

'Ama onu çok özlüyorum.'

'Ben de.'

O akşam evde eski fotoğraflara baktık. Tuna babasıyla balık tuttuğu sabahları, Deren onun kötü şakalarını anlattı.

Güldük, sonra ağladık.

Aylar geçtikçe acım değişti.

Bazen Erdinç'e yeniden öfkelendim. Bazen hastane odasındaki son konuşmamızı düşündüm.

Onu özlemem, verdiği kararın doğru olduğunu kabul etmemi gerektirmiyordu.

Bir akşam evlilik fotoğrafımızı dolaptan çıkardım.

İkimiz de gençtik. Erdinç gülümsüyor, ben ceketinin yakasını düzeltiyordum.

Fotoğrafı kitaplığa yerleştirdim.

Geçmişimizin güzel yanlarını saklamak istiyordum. Ama yaşadığımız acıyı büyük bir fedakârlık hikâyesine dönüştürmeden.

Kaybettiğimiz beş yılı geri getiremezdim.

Üstelik o yıllarda kendi hayatımı yeniden kurmuş, çocuklarımı büyütmüş, kendi kararlarımı vermiştim.

Onlar yalnızca kayıp yıllar değildi.

Benim hayatımdı.

Erdinç bizi sevmişti. Korkmuş, yanlış bir karar vermiş ve bizi incitmişti.

Ben de onu sevmiş, ona öfkelenmiş ve ardından yasını tutmuştum.

Bütün bu duygularla yaşamayı öğrenebilirdim.

O gece fotoğrafın tozunu aldım, ışığı söndürdüm ve odama geçtim.

Geçmişi değiştiremezdim.

Ama geleceğim hakkında karar verme hakkımı bir daha kimsenin korkularına bırakmayacaktım.