“Şimdi bana bunun ne anlama geldiğini söyle!” dedi Eray.
Elimdeki kâğıda yeniden baktım.
Gönül’ün imzasını tanıyordum. Hastalığı ilerledikten sonra eli titremeye başlamıştı. Son haftalarda attığı imzalar daha yamuk, daha güçsüz görünüyordu. Bu da onlardan biriydi.
Ama asıl dikkatimi çeken şey, adımın karşısında yazan cümleydi:
“Bana gerçek bir evlat gibi davranan gelinim, bu evin ve birikimlerimin tek sahibidir.”
Bir süre konuşamadım.
Eray ise sanki susmam suçumu kanıtlıyormuş gibi öfkeyle üzerime yürüdü.
“Bilmiyordun öyle mi?” diye bağırdı. “Annem sana her şeyi bırakmış! Evi, arsayı, bankadaki parayı… Her şeyi!”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Ben bunu ilk kez görüyorum.”
Eray alaycı bir kahkaha attı.
“Tabii. Annemin son aylarını seninle geçirmesi tesadüftü. Sana sürekli bir şeyler fısıldaması tesadüftü. Avukatı eve çağırması da tesadüftü.”
O anda kalbim hızlandı.
“Avukat mı?”
Eray birkaç saniyeliğine sustu. Sonra sanki ağzından kaçırdığına pişman olmuş gibi çenesini sıktı.
Belgeleri masadan aldım.
“Ne avukatı, Eray?”
“Ölmeden üç gün önce eve bir avukat gelmiş.”
“Ben o gün orada değildim.”
“Biliyorum.”
Bu kez ben sustum.
Çünkü o gün Gönül özellikle beni eve göndermişti.
“Git biraz uyu,” demişti. “Günlerdir doğru düzgün dinlenmedin.”
İtiraz ettiğimde de gülümsemişti.
“Merak etme. Bugün yalnız kalmam gerekiyor.”
O sırada nedenini anlamamıştım.
Şimdi anlıyordum.
Eray hâlâ bağırıyordu ama sözlerinin yarısını duymuyordum.
Aklım birkaç hafta geriye, hastane odasında geçirdiğimiz son gecelerden birine gitmişti.
Gönül o gece çok halsizdi.
Elimi tutmuş ve uzun süre yüzüme bakmıştı.
Sonra:
“İnsan ölmeden önce kimin gerçekten yanında olduğunu çok iyi anlıyor,” demişti.
Ben bunu hastalığın verdiği duygusallık sanmıştım.
devamı sonraki sayfada...
