Valizimde hediyelerim, üzerimde en güzel elbisemle, aylardır beklediğim o aile ziyaretini nihayet gerçekleştireceğimi düşünerek ülkenin bir ucundan uçup gelmiştim. İlk 15 dakikanın sonunda ise bir motel yatağında tek başıma oturmuş, öz oğlumun hayatındaki yerimin ne olduğunu sorguluyordum.
Oğlum beni verandada 15 dakika boyunca bekletti; az kalsın benim için hazırladığı sürprizle hiç tanışmadan eve dönecekti.
Mert, "Anne, ne zaman istersen gelebilirsin," dediğinde şaka yaptığını sanmıştım. Yıllardır buna benzer şeyler söyleyip duruyordu. "Seni buraya getirtmemiz lazım." "Çocuklar seni soruyor." "Yakında bir şeyler planlayalım." Ama bir ay önce sesi ciddi geliyordu. "Bir hafta sonu seç," dedi. "Bir şekilde ayarlarız." Ben de öyle yaptım.
Uçak biletini erkenden aldım. Tarihi teyit etmek için iki kez aradım. Özenle valizimi hazırladım. Çocuklar için hediyeler aldım. Elif için bir oyuncak tavşan, erkek çocuklar için bulmaca kitapları ve oyuncak arabalar. Hatta yeni bir elbise aldım. Mavi. Sade. Özen gösterdiğimi kanıtlayacak kadar şık. Oğlumun evine aitmiş gibi görünmek istiyordum. Taksi şoförü, "Büyük bir aile ziyareti mi?" diye sordu. Gülümseyerek, "Öyle umuyorum," dedim.
Mert bana saat dörtte gelmemi söylemişti. Taksi hızlı geldiği için 3:45’te oradaydım. Verandada durup elbisemi düzelttim ve telefonun ekranından rujumu kontrol ettim.
devamı sonraki sayfada...
