Haber Zamanı

"Evet, sadece kendimi pek iyi hissetmiyordum. Bir işin mi var?" diye sordum, ondan ziyade arka planı dinleyerek. Eve dönüş yolunda kocamı aradım. "Gibi gibi. Bir şeye ihtiyacın var mı?" "Hayır. Rahatsız ettiğim için kusura bakma." Telefonu kapattım ve direksiyonu iki elimle sıktım. Zihnim doğrudan gidebileceği en kötü yere gitti. Buna izin vermemem gerektiğini biliyordum. Yine de oraya gittim. Bizim sokağa saptığımda ellerim artık titremiyordu ve kararlıydım: Kendi evimde tam olarak ne olduğunu öğrenecektim. Buna izin vermemem gerektiğini biliyordum. Yine de oraya gittim. Arzu'nun arabası sanki sahibiymiş gibi evin önünde duruyordu. Arabayı bir sokak öteye park ettim, kapıya yürüdüm ve hiç ses çıkarmadan içeri girdim. Ev tamamen sessizdi. Mert mutfak masasında oturmuş, dişlerini dudaklarının arasına almış, büyük bir ciddiyetle resim yapıyordu. Kafasını kaldırdı ve gözleri fal taşı gibi açıldı. Parmağımı dudaklarıma götürdüm ve çantamdan bir şeker çıkarıp uzattım. Yüzüme bakarak şekeri dikkatle aldı. "Yine mi saklanıyor?" diye fısıldadım dudaklarımla. Parmağımı dudaklarıma götürdüm. Mert yavaşça ve ciddiyetle başını salladı. "Bu sefer yüze kadar saymam gerektiğini söyledi." Doğruldum ve koridorda ilerledim. Yatak odasının kapısı kilitliydi. Arkasından müzik geliyordu, kısık ve bilinçli. Bir kadının alçak sesli gülüşü. Sonra müziğin hemen altında, ne dediğini seçemediğim bir adamın mırıldanması. Göğsüm boşaldı. O sesin kime ait olduğundan o kadar emindim ki. "Bu sefer yüze kadar saymam gerektiğini söyledi." Kocama karşı koca bir dosya hazırlamıştım kafamda. O koridorda dururken, o müzik çalarken ve o gülüş kapının altından sızarken, tamamen ikna olmuştum. Yüklükteki yedek anahtarı buldum. Derin bir nefes aldım, kapıyı açtım ve içeri daldım. Komodinimin üzerinde mumlar. Lambaya yaslanmış bir telefondan gelen hafif müzik. Yerlere saçılmış gül yaprakları. Ve Arzu, yatak odamın ortasında, benim Paris elbisemi giymiş, sanki haftalardır bu hayatı yaşıyormuş gibi duruyordu. Çünkü yaşıyordu. Yüklükteki yedek anahtarı buldum. Onun yanında, daha önce hiç görmediğim bir adam sandalyenin üzerindeki gömleğine uzanıyordu. Arzu’nun yüz ifadesi şoktan, sanki davetsiz misafir benmişim gibi bir öfkeye dönüştü. "S-Selin hanım?? Sizin burada ne işiniz var?!" diye çıkıştı. "Bunu görmemeniz gerekiyordu!" Ona baktım. Adama baktım. Elbiseme, mumlara ve yerdeki gül yapraklarına baktım. "Sen," dedim adama, gözlerinin içine bakarak. "Evimden defol git. Hemen şimdi." Adam ceketini bile almadan, lafım bitmeden toz oldu. "Bunu görmemeniz gerekiyordu!" Arzu'ya döndüm ve o ana kadar içimde tuttuğum her şey bir anda yüzeye çıktı. "Ne zamandır devam ediyor bu?" Arzu kollarını bağladı. "Sandığınız gibi değil..." diye başladı. "Arzu. Ne zamandır?" diyerek sözünü kestim. İçini çekti. "Birkaç haftadır. Siz işteyken geliyordu. Mert sayarken ben onu içeri alıyordum. Doğruca yatak odasına geliyordu ve ben kapıyı kilitliyordum. Mert bunun oyunun bir parçası olduğunu sanıyordu." "Siz işteyken geliyordu." Ona dik dik baktım. "Çocuğumu bir kılıf olarak kullandın. Ona ne öğrettiğinin farkında mısın? Yetişkinlerin ondan, annesinden sır saklamasını isteyebileceğini öğrettin." Bir şeyler söylemeye çalıştı. Sözünü yine kestim. "Evime bir yabancıyı soktun. Sormadan kıyafetlerimi giydin. Oğlum koridorda tek başına oynarken sen yatak odamda mumlar yaktın. Ve ona benden sır saklaması için söz verdirdim." Sesim kısıldı. "Kovuldun. Eşyalarını topla ve git." "Ona ne öğrettiğinin farkında mısın?" "Lütfen, Selin Hanım... Bu işe ihtiyacım var, açıklamama izin verin..." diye yalvardı, bana doğru küçük bir adım atarak. "Açıklanacak bir şey yok. Bugün ajansı arıyorum. Ve bu gece mahalle grubuna yazıyorum. Seni işe almayı düşünen her ebeveyn burada tam olarak ne olduğunu öğrenecek." Çantasını aldı ve dışarı çıktı; ön kapı arkasından öyle bir kesinlikle kapandı ki, neredeyse bir rahatlama hissettim. "Bu gece mahalle grubuna yazıyorum." Kocam o akşam eve geldiğinde beni mutfak masasında soğumuş bir kahve ve öğleden sonranın tüm detaylarıyla onu beklerken buldu. Ona her şeyi anlattım. Elbiseyi, mumları, adamı ve kovulma olayını. Ve sonra, tüm gerçeği bilmeyi hak ettiği için geri kalanını da anlattım: Taşıdığım şüpheyi, telefon görüşmesini, arkadaki kadın gülüşünü ve yol boyunca kendimi inandırdığım o korkunç sonuçları. Hepsini sessizce dinledi. Tüm gerçeği bilmeyi hak ettiği için geri kalanını da anlattım. "Bunu yapanın ben olduğumu mu düşündün?" diye sordu yumuşak bir sesle. Gözlerindeki kırgınlığı görebiliyordum. "Evet. Özür dilerim," diye itiraf ettim gözlerine bakarak. Uzun bir süre masaya baktı. "O gülen muhasebedeki Derya'ydı. Onun doğum günü yemeğiydi. Sen aradığında tam ortasındaydık. Selin, eğer bu kadar korktuysan, bana söylemeliydin." "Biliyorum. Söylemeliydim." "Bunu yapanın ben olduğumu mu düşündün?" Kocam masanın üzerinden uzanıp elimi tuttu. "Bir dahaki sefere," dedi parmaklarımı hafifçe sıkarak, "Olay bu raddeye gelmeden önce, ilk bana gel." Ertesi sabah ilk iş bakıcı ajansını aradım ve olan biteni anlattım. Sonra mahalledeki ebeveyn grubuna, son derece ölçülü ve sadece gerçeklere dayanan bir yazı yazdım. Bir saat içinde üç anne bana teşekkür mesajı gönderdi. Bakıcı ajansını aradım. O öğleden sonra müdürümü aradım. Tam zamanlı uzaktan çalışmaya geçmem gerektiğini söyledim. Durumu açıkladım ve doğrudan sordum. "Aylardır senin pozisyonunu uzaktan çalışmaya uygun hale getirmeyi düşünüyorduk. Oldu bil," dedi. Şimdi hayatım böyle. Mutfak masası, dizüstü bilgisayar açık; Mert üç adım ötemde boya kalemleriyle yaptığı resimleri tam ses anlatırken, ben toplantılarda "sessize al" tuşunun yardımıyla işlerimi hallediyorum. Kaotik ve kusurlu bir hayat. Bazı günler öğlen vaktinde hala pijamalarımlayım. Ama iyiyim. Şimdi hayatım böyle. Peki ya o unutulmuş ceket? Arzu'nun erkek arkadaşının yatak odasındaki sandalyenin üzerinde bıraktığı o ceket? Kapının yanındaki bağış çantasının içinde duruyor. Bu günlerden birinde bir yere bırakırım. Çocuğunuz bir şeylerin ters gittiğini fısıldadığında, ona susmasını söylemeyin. Her seferinde onu dinleyin. Çünkü evinizdeki sırlardan daha tehlikeli olan tek şey, sizi uyarmaya çalışan o küçük sesi görmezden gelmektir. Çocuğunuz bir şeylerin ters gittiğini fısıldadığında, ona susmasını söylemeyin. Bu sizin başınıza gelseydi ne yapardınız? Düşüncelerinizi yorumlarda paylaşmanızı bekliyoruz.