Babamın ölümüyle ilgili üvey annemin bana yalan söylediğini öğrendiğimde 20 yaşındaydım. 14 yıl boyunca bana bunun sadece bir trafik kazası olduğunu söyledi. Tesadüf. Kimsenin yapabileceği bir şey yoktu. Sonra, ölmeden önceki gece yazdığı bir mektup buldum ve içindeki bir cümle kalbimi durduracak gibi yaptı.
Hayatımın ilk dört yılında sadece babam ve ben vardık.
O zamanlara dair çok şey hatırlamıyorum. Her şey sadece bulanık anılardan ibaret; beni yatağıma taşırken yanağının yanağımdaki o hafif sert hissi ve beni mutfak tezgahına oturtuşu.
"Müfettişler yüksekte oturur," derdi sırıtarak. "Sen benim bütün dünyamsın ufaklık, bunu biliyorsun değil mi?"
Öz annem beni dünyaya getirirken vefat etmişti.
Hayatımın ilk dört yılında sadece babam ve ben vardık.
Çok küçükken bir kez annemi sorduğumu hatırlıyorum.
Mutfaktaydık ve babam kahvaltı hazırlıyordu.
"Annem de krep sever miydi?" diye sormuştum.
Bir an duraksadı. "Çok severdi ama seni seveceği kadar değil."
Sesinin neden o kadar boğuk ve tuhaf çıktığını merak ettiğimi hatırlıyorum. O zaman anlamamıştım.
Ben dört yaşındayken her şey değişti.
Onu bir kez sorduğumu hatırlıyorum.
İşte o zaman Merve'yi eve getirdi.
İçeri ilk girdiğinde, göz göze gelmemiz için diz çöktü.
"Buraların patronu senmişsin diye duydum."
Geri geri gidip babamın bacağının arkasına saklandım.
Ama Merve sabırlıydı. Beni zorlamadı ve yavaş yavaş ondan hoşlandığımı fark ettim.
Bir sonraki gelişinde, durumu test etmeye karar verdim.
İşte o zaman Merve'yi eve getirdi.
Bütün öğleden sonrayı bir resim üzerinde çalışarak geçirmiştim.
"Senin için." İki elimle uzattım. "Bu çok önemli."
"Teşekkür ederim!" Onu kutsal bir emanetmiş gibi aldı. "Söz veriyorum, bunu hep saklayacağım."
Altı ay sonra evleniyorlardı.
Kısa bir süre sonra Merve beni resmen nüfusuna geçirdi. Ona "Anne" demeye başladım ve bir süreliğine dünya çok daha güvenli bir yer gibi geldi.
Sonra her şey darmadağın oldu.
Ona "Anne" demeye başladım.
İki yıl sonra, odamda oyun oynarken Merve içeri girdi. Görünüşünde… bir tuhaflık vardı. Sanki nefes almayı unutmuş gibiydi. Önümde diz çöktü ve ellerimi tuttuğunda elleri buz gibiydi.
devamı sonraki sayfada...
