Haber Zamanı

Telefonumu çıkarıp Füsun teyzemi aradım.

'Teyze, annemin bıraktığı bir mektup elime geçti.'

Hattın diğer ucunda uzun bir sessizlik oldu.

'Nasıl bir mektup, Ulaş?'

'Benim bakımım için ayrılan paradan bahsediyor.'

Teyzem derin bir nefes aldı.

'Gel oğlum. Bunu telefonda konuşmayalım.'

Bir saat sonra göl kenarındaki evindeydim. Aynı küçük mutfak, aynı çiçekli perde ve pencerenin önündeki sardunyalar... Çocukken kendimi güvende hissettiğim her şey yerli yerindeydi.

Teyzem önümdeki mektubu görünce gözlerini kapattı.

'Bunu yıllardır arıyordum.' dedi.

'Biliyordun, değil mi?'

'Annenin böyle bir mektup yazdığını biliyordum. Ama bana hiç ulaşmadı.'

Nasıl olabildiğini sordum.

Annem hastalığının son aylarında bazı evrakları babama teslim etmişti. Teyzemle görüşmesini sağlayacağına güvenmişti. Fakat ölümünden sonra babam, annemin son isteklerini içeren hiçbir belge bulunmadığını söylemişti.

'Peki para?' diye sordum.

Teyzem mutfak masasının çekmecesinden eski bir dosya çıkardı.

'Annenin ailesi sen doğduğunda birikimlerini senin adına ayırmıştı. Para üzerinde belirli koşullarla işlem yapılabiliyordu. Benim bildiğim kadarıyla baban bazı ödemeleri aldı. Ama hesabın tamamına hiçbir zaman ulaşamadı.'

'Bana neden anlatmadın?'

'On üç yaşında, babasının kendisini yol kenarında bıraktığı bir çocuğa önce güvenli bir ev vermem gerekiyordu. Sonra da doğru zamanı bulamadım. Bu benim hatamdı.'

Gözleri dolmuştu.

'Özür dilerim, Ulaş.'

İlk kez teyzemin de yıllarca taşıdığı bir yük olduğunu fark ettim.

'Peki annem gerçekten senin beni büyütmeni istemişse neden babamla kaldım?'

'Çünkü bir mektup tek başına velayeti değiştirmiyordu. Baban hukuken senin velindi. Annen öldükten sonra mahkemeye başvurmak için yeterli belgeye sahip değildim. Daha sonra sen bana geldiğinde ise buna itiraz etmedi.'

O an zihnimdeki en acı soru yeniden belirdi.

'Beni gerçekten istemediği için mi bıraktı?'

Teyzem cevap vermeden önce uzun süre düşündü.

'Bunun cevabını yalnızca o verebilir. Ama onun seni bırakması, senin sevilmeye değer olmadığın anlamına gelmez.'

Ertesi sabah İpek'e mektuptaki telefon numarasından ulaştım.

Sesimi duyunca şaşırdı.

'Gerçekten arayacağını düşünmemiştim.'

'Bana neden şimdi yazdın?'

'Çünkü babamın anlattığı hikâyeye artık inanmıyorum. Ve düğünümde herkesin mutlu aile rolü yapmasını istemiyorum.'

Onunla bir kafede buluşmayı kabul ettim. Babamın gelmemesini özellikle istedim.

İpek içeri girdiğinde fotoğraflardaki anneme benzemiyordu. Açık kahverengi saçları, çilleri ve heyecandan kızarmış yanakları vardı. Ama gülümserken gözlerini hafifçe kısmamız birbirimize benziyordu.

Karşıma oturduğunda ellerini birbirine kenetledi.

'Ne söyleyeceğimi bilmiyorum.' dedi.

'Ben de.'

Çantasından ince bir dosya çıkardı.

'Bunların kopyalarını aldım. Asılları şimdilik bende.'

Dosyada eski hesap dökümleri, fon yöneticisinden gelen yazılar ve babamın imzasını taşıyan başvurular bulunuyordu.

Belgelerin birinde, babamın benim bakım giderlerim için daha yüksek tutarda ödeme istediği yazılıydı. Başka bir yazıda ise bunun gerekçelerinin yeterli bulunmadığı belirtiliyordu.

İpek sessizce konuştu.

'Babanın seni bıraktığı yıl, hesaptan bazı ödemeler kesilmiş. Birkaç ay sonra da fon yöneticisiyle yazışmalar sona ermiş.'

Belgeleri inceledim. Kesin bir sonuca varmak mümkün değildi. Paranın ne kadarının nereye harcandığını anlamak için eski kayıtların tamamına ulaşmak gerekiyordu.

'Bunları neden bana veriyorsun?'

'Çünkü bunlar senin hayatınla ilgili. Benim düğün hazırlığımdan daha önemli.'

Ona on üç yaşımda başımdan geçenleri anlattım. Benzin istasyonuna nasıl yürüdüğümü, telefon kulaklığını tutarken ağlamamak için kendimi nasıl zorladığımı söyledim.

İpek dinlerken gözlerinden yaşlar süzüldü.

'Babam senin teyzenle yaşamayı seçtiğini söyledi. Seni hiç aramadığını anlattı.'

'Ben on üç yaşındaydım, İpek. O gün beni geri almak isteseydi dönerdi.'

Başını eğdi.

'Sana onun adına özür dileyemem. Ama seni tanımak istiyorum.'

O gün uzun süre konuştuk. İpek'in öğretmen olduğunu, nişanlısı Baran'la üniversitede tanıştığını, küçük bir kasabada yaşamayı planladıklarını öğrendim.

Ayrılırken düğün davetiyesini elime verdi.

'Gelmek zorunda değilsin. Ama gelirsen seni görmekten mutlu olurum.'

Bir hafta sonra eski belgeleri incelemesi için bir avukatla görüştüm. Avukat, bazı kayıtların zamanaşımı ve saklama süreleri nedeniyle artık bulunamayabileceğini, fakat fonun niteliğinin ve hesap hareketlerinin araştırılması gerektiğini söyledi.

İki hafta süren yazışmaların ardından önemli bir bilgi ortaya çıktı. Fon tamamen tüketilmemişti. Ben reşit olduğumda üzerimdeki kısıtlamalar kalkmış, ancak eski adres bilgilerim yüzünden bana ulaşmak için yapılan bildirimler sonuçsuz kalmıştı.

Daha da önemlisi, babamın istediği bazı ek ödemeler reddedilmişti. Onun yıllarca neden bu paranın peşinden koştuğunu anlamaya başlamıştım.

Avukatın yardımıyla gerekli kimlik ve hak sahipliği işlemlerini başlattım. Fakat artık paradan çok başka bir şeyin peşindeydim: gerçeğin.

Babamla görüşmeye karar verdim.

İpek'e haber verdim. O da konuşmanın sakin geçmesi için yakındaki bir kafede buluşmamızı önerdi.

Ragıp içeri girdiğinde beklediğimden yaşlı görünüyordu. Saçları beyazlamış, omuzları çökmüştü. Yine de bakışlarını hemen tanıdım.

Beni görünce sandalyesini çekti.

'Bayağı büyümüşsün.' dedi.

'On sekiz yıl geçti.'

Yüzü gerildi.

'İpek bazı eski meseleleri kurcalamış.'

'Eski mesele dediğin, beni yol kenarında bırakman mı?'

Bir süre sustu.

'Sana ders vermek istemiştim.'

'Ders mi? İki saat boyunca tek başıma yürüdüm. Geri dönmeni bekledim.'

'Füsun'un gelip seni alacağını biliyordum.'

'Ben bilmiyordum.'

İlk kez gözlerini kaçırdı.

Masaya annemin mektubunun kopyasını koydum.

'Annemin seni değil, teyzemi tercih ettiğini biliyor muydun?'

Mektuba baktı. Yüzünden kan çekilmiş gibiydi.

'Bunu nereden buldun?'

'Cevap ver.'

'Annen hastaydı. Korkuyordu. Sağlıklı düşünemiyordu.'

'Benim bakımım için bırakılan parayı da mı bu yüzden kullanmak istedin?'

Önce öfkelendi. Sonra sesini alçalttı.

'Ev masrafları vardı. İşler kötü gidiyordu. O para senin için ayrılmıştı ve ben sana bakıyordum.'

'Peki beni bıraktığında neden geri almadın?'

Cevap vermedi.

'Para üzerindeki kontrolünü kaybettiğin için mi?'

Ragıp bardağındaki suya baktı.

'Bunların hepsini açıklayamam.'

'O zaman en azından doğruyu söyle. Beni istemiyor muydun?'

Uzun bir sessizliğin ardından konuştu.

'Seninle nasıl başa çıkacağımı bilmiyordum. Annene çok benziyordun. Her ağladığında onu hatırlıyordum. Kendi öfkemi sana yükledim.'

'Bu yaptığını haklı çıkarmaz.'

'Biliyorum.'

Hayatımda ilk kez babamın gözlerinde pişmanlığa benzeyen bir şey gördüm. Ancak o görüntü, yaşadıklarımı silmeye yetmiyordu.

'Benden ne bekliyorsun?' diye sordu.

'Hiçbir şey. Sadece bir daha geçmişimizi değiştirmeye çalışma.'

Kalkıp gittim.

Ekim ayı geldiğinde İpek'in düğününe katıldım. Yanımda Füsun teyzem vardı. Salona girerken elimi sıktı.

'İstersen hemen çıkabiliriz.' dedi.

'Hayır. Bugün kardeşimin günü.'

İpek beni görünce masamıza geldi. Sarıldığımızda ikimiz de ağladık. Baran'la tanıştım, teyzemle birlikte aile fotoğraflarından birkaçına girdim.

Babam salonun diğer ucundaydı. Bakışlarımız bir kez karşılaştı. Başını hafifçe eğdi. Ben de karşılık verdim. Konuşmadık.

Düğünden birkaç gün sonra fonla ilgili işlemler tamamlandı. Hesapta kalan para, yasal incelemelerin ardından adıma devredildi. Geçmişteki bütün ödemelerin hesabını kesin biçimde çıkarmak mümkün olmadı. Avukatımın değerlendirmesiyle elimizdeki belgelere göre başvurabileceğimiz hukuki yolları ayrıca ele aldık.

Paranın bir kısmını şirketimin gelişmesi için ayırdım. Bir kısmıyla da maddi güçlük yaşayan gençlerin mesleki eğitim almasına destek olacak küçük bir burs programı başlattım.

İlk bursu kazanan genç, on altı yaşında bir çıraktı. Görüşmemizde bana ailesinden uzakta yaşadığını, kendi ayakları üzerinde durmak istediğini söyledi.

Ona bir zamanlar benim de her şeye tek başıma başlamak zorunda kaldığımı anlattım.

'Korktuğunda yardım istemekten çekinme.' dedim. 'Güçlü olmak, her şeyi yalnız yapmak demek değildir.'

Bir pazar günü Füsun teyzemle göl kenarında otururken annemin mektubunu yeniden okudum. Artık sararmış kâğıda baktığımda yalnızca babamın hesaplarını düşünmüyordum.

Annem ölmeden önce benim geleceğimi düşünmüş, güvende olmamı istemişti. Teyzem ise bu isteği yıllarca sevgiyle yerine getirmişti.

'Teyze,' dedim, 'beni o gün benzin istasyonundan almaya geldiğinde hiç tereddüt ettin mi?'

Gülümsedi.

'Bir saniye bile.'

Başımı omzuna yasladım.

On sekiz yıl önce bir toprak yolun kenarında, arkasından baktığım kamyonetin geri dönmesini bekleyen korkmuş bir çocuktum.

Şimdi biliyorum ki o gün hayatımı değiştiren şey babamın uzaklaşması değildi. Telefon ettiğimde hiç düşünmeden beni almaya gelen birinin varlığıydı.

Babam bana güçlü olmayı öğretmek istediğini söylemişti. Oysa gücün ne olduğunu bana öğreten kişi, beni yol kenarında bırakmayan kadındı.

Ve yıllar sonra ilk kez, o ıssız yolda bekleyen küçük çocuğu düşündüğümde içimde yalnızca acı değil, huzur da vardı.

Çünkü artık eve nasıl döndüğümü biliyordum.