Annemin mektubunu masaya bıraktığımda odada yalnızca duvar saatinin sesi duyuluyordu. Karşımda duran ikinci zarfın üzerindeki düzgün el yazısına baktım. İpek. Hayatım boyunca adını yalnızca birkaç kez duyduğum kız kardeşim.
Zarfı açtım.
'Sevgili Ulaş ağabey,' diye başlıyordu. 'Bana inanmak zorunda değilsin. Hatta bu mektubu okumadan yırtıp atmanı bile anlayabilirim. Ama annemle babamın yıllardır sakladığı bir şeyi öğrendim. Artık senin de bilmen gerekiyor.'
İpek, evlenmeden önce çocukluk fotoğraflarını toplamak için evdeki eski dolapları karıştırmıştı. Babamın çalışma odasındaki kilitli çekmecenin anahtarını, kendisine düğün evraklarını çıkarması için verilen anahtarlığın üzerinde bulmuştu.
Çekmecede sararmış mektuplar, banka yazışmaları ve annemin fotoğrafları vardı.
İpek mektubuna şöyle devam etmişti:
'Babam, senin yıllar önce kendi isteğinle evden ayrıldığını söyledi. Teyzenin seni bizden uzaklaştırdığını anlattı. Ben de buna inandım. Ama bulduğum belgeler başka bir şey söylüyor.'
Bir sonraki satırda boğazım düğümlendi.
'Babam, senin adına ayrılmış parayı yıllarca kontrol etmeye çalışmış.'
Mektubu bırakıp pencereye yürüdüm. Dışarıda çalışanlarım şirketin servis araçlarından birini hazırlıyordu. Onların sıradan konuşmaları, benim için bir anda uzak bir dünyanın seslerine dönüşmüştü.
devamı sonraki sayfada...
