Oğlum ve en yakın arkadaşımın oğlu aynı nadir doğum lekesiyle dünyaya geldi.
Oğlum ve en yakın arkadaşımın oğlu aynı nadir doğum lekesiyle dünyaya geldi. İlk başta kocamın beni aldattığını sandım. Ama gerçek, hayal edebileceğim her şeyden çok daha korkunçtu.
Zarfı Murat’ın titreyen ellerinden aldığımda, parmak uçlarımdan yukarı doğru buz gibi bir dalganın yayıldığını hissettim. Üzerinde babamın o hiç değişmeyen, köşeli ve dik el yazısı duruyordu: “Zamanı geldiğinde, sadece gerçekler kurtarır.”
Babam beş yıl önce, tam da Mert’in doğumundan birkaç ay sonra aniden kalp krizi geçirip vefat etmişti. Ölümüyle ardında büyük bir boşluk bırakmıştı ama şimdi anlıyordum ki, asıl bıraktığı şey koca bir mayın tarlasıydı.
Murat’ın gözlerindeki o çaresiz bakış, içimdeki ihanet korkusunu tamamen yok etti; yerini saf, ilkel bir dehşete bıraktı. “Aç,” dedi fısıltıyla. “Ben de içindekileri tam olarak bilmiyorum. Baban bana sadece bu zarfın neyi temsil ettiğini söyledi ve eğer bir gün her şey açığa çıkarsa, yıkımı engellemek için sana vermemi tembihledi.”
Zarfın sararmış kenarını yavaşça yırttım. İçinden iki eski belge ve babamın kendi kalemiyle yazdığı uzun bir mektup çıktı. İlk belge bir laboratuvar raporuydu; otuz yıl öncesine ait bir genetik araştırma dosyası. Diğer belge ise bir evlat edinme ve doğum kayıt tutanağıydı. Gözlerim kararırken babamın mektubunu okumaya başladım.
“Kızım, canım kızım…” diye başlıyordu mektup.
“Eğer bu satırları okuyorsan, korktuğum o gün gelmiş demektir. Doğanın kendi adaletini, bizim sakladığımız yalanların üzerine bir mühür gibi basacağını biliyordum.
devamı sonraki sayfada...
