Kızım bir haftadır bana cevap vermiyordu, bu yüzden arabayla evine gittim. Damadım onun "gezide" olduğu konusunda ısrar etti. Kilitli garajdan gelen hafif, boğuk bir inilti duyana kadar buna neredeyse inanacaktım. Evin etrafından dolanıp yan kapıyı zorladım; o karanlık beton odadan gelen ses beni sadece korkutmakla kalmadı, bir anne olarak beni asla unutamayacağım bir şekilde yıktı.
Garajdan gelen ses bir çığlık değildi. Daha kötüsüydü; hapsolmuş, kırık bir iniltiydi; bir annenin daha duymadan kemiklerinde hissettiği cinsten bir sesti.
Yedi gündür kızım Elif cevap vermiyordu. Ne mesaj, ne arama. Ne kahvesinin o neşeli fotoğrafları... Ne de uykusuz kaldığı gecelerde her zaman yaptığı gibi gece yarısı yazılmış bir "Seni seviyorum anne" mesajı.
Bu yüzden yağmur altında dört saat araba sürerek kocası Mert ile paylaştığı o küçük beyaz eve gittim. Kapıyı gülümseyerek açtı.
Çok hızlı bir şekilde. "Gönül Hanım," dedi, bir koluyla kapı eşiğini kapatarak. "Ne sürpriz." "Kızım nerede?" Gülümsemesi seğirdi. "Gezide." "Ne gezisi?" "Şu kişisel gelişim kamplarından biri işte. Elif'i bilirsin. Her zaman abartmayı sever." Ona dik dik baktım. Mert, Elif ağladığında ona her zaman "abartıyorsun" derdi; Elif ona karşı çıktığında "hassas", yalanını yakaladığında ise "kafası karışık" derdi. Cazibeyi bir parfüm gibi üzerine sıkıyordu; pahalı ve zehirli. "Bana haber vermedi," dedim. "Kafasını dinlemeye ihtiyacı vardı." Gözleri soğudu. "Herkesten uzaklaşmak istedi." Onun arkasında, kız kardeşi Buse belirdi; çıplak ayaklıydı ve Elif’in mavi hırkasını giyiyordu. Kızımın hırkasını. "Gönül Hanım," dedi Buse tatlı bir sesle, "böyle çat kapı gelmemelisiniz. Hiç sağlıklı değil." Hırkaya, sonra da kızın ağzına baktım.
devamı sonraki sayfada...
