Dava herkesin beklediğinden daha hızlı ilerledi. Deliller yadsınamaz düzeydeydi; videolar, toksikoloji raporları, tutulan kameramanın ifadesi... Her şey tek bir yönü işaret ediyordu.
Annem artık bunu inkâr etmiyordu.
Ama yıkılmamıştı da. Duruşmada her zamanki gibi dik, vakur, hatta zarif bir şekilde durdu. Hâkim söyleyecek bir şeyi olup olmadığını sorduğunda mahkeme heyetine bakmadı. Doğrudan bana baktı.
"Ben oğlumu kaybetmedim," dedi sakince. "Sen kendini feda ettin." Bunun sadece başka bir manipülasyon olduğunu düşünmüştüm.
Ta ki karar çıkana kadar. Suçlu. Zehirlemeye teşebbüs. Psikolojik şiddet. Delil uydurma. Cezası kesildi. Ve işte böylece—gitti. Bundan sonra hayatın daha iyi olması gerekiyordu. Ve bazı açılardan, öyle de oldu. Merve yavaş yavaş iyileşti. Gözlerindeki korku kayboldu. Ömer daha çok gülüyor, huzurla uyuyordu. Ev… daha hafif hissettiriyordu. Ama içimdeki bir şeyler öyle hissetmiyordu. Her şey küçük şeylerle başladı. Merve geceleri kapıları kilitlemeye başladı; iki kez, bazen üç kez. Ağlamadığı zamanlarda bile sürekli Ömer'i kontrol ediyordu. Bebek en ufak bir ses çıkarsa, sanki korkunç bir şey olmak üzereymiş gibi hemen yanına koşuyordu. Terapist, "Bu normal," diyordu. "Travmadan sonra zihin kendini korur." Buna inanmak istiyordum. Gerçekten istiyordum.
devamı sonraki sayfada...
