ANNEMİ MEZUNİYET BALOSUNA GÖTÜRDÜM ÇÜNKÜ BENİ BÜYÜTÜRKEN KENDİSİ GİDEMEMİŞTİ — ÜVEY KIZ KARDEŞİM ONU HERKESİN ÖNÜNDE REZİL ETTİ, BEN DE ONA ASLA UNUTAMAYACAĞI BİR DERS VERDİM.
Beni tek başına büyütürken kaçırdığı o günü telafi etmek için annemi lise mezuniyet baloma davet ettiğimde, bunun sadece basit bir sevgi gösterisi olacağını sanmıştım. Ancak üvey kız kardeşim onu herkesin önünde aşağılayınca, o gecenin kimsenin tahmin edemeyeceği nedenlerle unutulmaz bir hale geleceğini anladım.
18 yaşındayım ve geçen Mayıs ayında yaşananlar hala zihnimde tekrar tekrar izlediğim bir film gibi dönüp duruyor. Hayattaki her şeyi değiştiren o anları bilir misiniz? Sizi koruyan insanları koruma sırasının size geldiğini anladığınız o anları...
Annem Emel, 17 yaşında anne olmuş. Ortaokuldan beri hayalini kurduğu mezuniyet balosu da dahil olmak üzere tüm gençliğini benim için feda etmiş. Ben var olabileyim diye annem hayallerinden vazgeçmiş. Yapabileceğim en küçük şeyin, o hayallerden birini ona geri vermek olduğunu düşündüm.
Annem 11. sınıftayken hamile olduğunu öğrenmiş. Onu hamile bırakan adam mı? Annem ona haberi verdiği saniye ortadan kaybolmuş. Ne bir veda, ne bir çocuk desteği... Gözlerimin veya gülüşümün ona benzeyip benzemeyeceğine dair en ufak bir merak bile duymamış.
Annem o günden sonra her şeyle tek başına yüzleşmiş. Üniversite başvuruları çöpe gitmiş. Balo elbisesi mağazada kalmış. Mezuniyet partileri onsuz yapılmış. Komşuların çocuklarına bakmış, bir yol kenarı lokantasında gece vardiyalarında çalışmış ve ben nihayet uykuya daldığımda dışarıdan bitirme sınavı kitaplarını açıp çalışmış.
Ben büyürken, bazen o "gidemediği balosundan" zoraki bir gülüşle bahsederdi; hani insanların acılarını mizahla örttüğü o gülüşle. "En azından berbat bir kavalye ile uğraşmak zorunda kalmadım!" gibi şeyler söylerdi. Ama konuyu değiştirmeden hemen önce gözlerinde çakan o hüznü her zaman yakalardım.
Bu yıl kendi mezuniyetim yaklaşırken kafamda bir şeyler netleşti. Belki aptalcaydı, belki fazla duygusaldı ama kesinlikle doğru hissettiriyordu. Ona hiç sahip olamadığı o baloyu verecektim.
Bir akşam o bulaşık yıkarken ağzımdan kaçıverdi. "Anne, benim için kendi balon feda ettin. İzin ver seni benimkine götüreyim."
devamı sonraki sayfada...
