Garaj kapısına vardığımızda memur kapıyı omzuyla itti. İçeriden keskin bir metal sesi daha geldi, sonra bir kadın sesi yükseldi. “Durun, düşmedi, yalnızca raf kaydı!” O ses annemindi. Bir an dizlerim çözüldü. İçeri girdiğimizde, yere devrilmiş dar bir metal raf, etrafa saçılmış fotoğraf çerçeveleri ve tozlu kutular gördüm. Ulaş rafı kaldırmaya çalışıyordu. Annem ise tekerlekli sandalyede değil, yürütecine yaslanmış ayakta duruyordu; yüzü korkmuştu ama iyi görünüyordu.
Polis memuru hızla etrafı gözden geçirdi. “Hanımefendi, yardım ister misiniz? Herhangi bir tehlike var mı?” diye sordu. Annem gözlüğünü düzeltti, nefesini toparladı ve bana bakmadan cevap verdi. “Hayır memur bey. Kızım yanlış anlamış. Biz sadece garajı topluyorduk.” Yerdeki açık kutulardan birinde albümler, diğerinde sararmış mektuplar vardı. Katlanır bir masanın üstünde banka zarfları, birkaç makbuz, annemin babamla evlendiğinde taktığı altın yüzük duruyordu. Gördüğüm manzara, panikle kurduğum bütün korkunç ihtimalleri bir anda durdurdu ama yerlerine daha keskin sorular bıraktı.
devamı sonraki sayfada...
