Haber Zamanı

Burcu gözlerini devirdi ama babasının sesindeki o tehlikeli tonu fark etmiş olacak ki kollarını savunmacı bir şekilde kavuşturarak söylenene uydu. Murat’ın bir sonraki söyledikleri sonsuza dek hafızamda yankılanacak: "Bu gece, üvey ağabeyin annesini onurlandırmayı seçti. O kadın, Arda'yı hiçbir yardım almadan büyüttü. Ona imkanlar sunabilmek için üç işte birden çalıştı. Durumundan dolayı bir gün bile şikayet etmedi. Senin bu gece sergilediğin o gaddarlığı hiç kimseye yapmadı." Burcu itiraz etmek için ağzını açtı ama Murat’ın elini kaldırmasıyla anında sustu. "Onu herkesin içinde küçük düşürdün. Oradaki varlığıyla alay ettin. Bir oğlun annesi için yarattığı o anlamlı anı yok etmeye çalıştın. Ve davranışlarınla bu aileyi utandırdın." Oda ağır ve rahatsız edici bir sessizliğe büründü. Murat kesin bir dille devam etti: "Bundan sonra ne olacağını söyleyeyim. Ağustos sonuna kadar cezalısın. Telefonuna el konuluyor. Sosyal aktivite yok. Araba kullanmak yok. Arkadaş görüşmesi yok. Ve Esra’ya kendi elinle, samimi bir özür mektubu yazacaksın. Mesajla değil, gerçek bir mektup." Burcu’nun çığlığı pencereleri çatlatabilirdi: "NE?! Bu hiç adil değil! O BENİM BALO DENEYİMİMİ MAHVETTİ!" Murat’ın sesi kutup soğukluğuna bindi: "Yanlışın var tatlım. Sana sadece saygı duymuş birine karşı nezaket yerine zalimliği seçtiğin saniye, kendi balonunu kendin mahvettin." Burcu merdivenlerden yukarı fırladı, odasının kapısını duvarlardaki tabloları sarsacak bir şiddetle çarptı. Annem gözyaşlarına boğuldu... Ama bu kez o rahatlatıcı, minnet dolu gözyaşlarındandı. Önce Murat’a, sonra bana, sonra da ne olduğunu anlamayan köpeğimize sarıldı; çünkü duyguları resmen taşıyordu. Hıçkırıklar arasında fısıldadı: "Teşekkür ederim... ikinize de... teşekkür ederim. Hayatımda hiç bu kadar sevildiğimi hissetmemiştim." O balo fotoğrafları şimdi oturma odamızın en güzel yerinde duruyor, içeri giren birinin görmemesi imkansız. Annem hala diğer velilerden o anın onlara hayatta neyin gerçekten önemli olduğunu hatırlattığını söyleyen mesajlar alıyor. Burcu mu? Artık annemin yanındayken dünyanın en saygılı, en dikkatli insanına dönüşüyor. Yazdığı özür mektubunu annem hala çekmecesinde saklar. Gerçek zafer işte bu. Ne toplum önündeki o tören, ne fotoğraflar, ne de verilen ceza... Asıl zafer, annemin kendi değerini nihayet anladığını görmekti. Fedakarlıklarının güzel bir şeye dönüştüğünü görmesi ve hiç kimsenin hatası ya da yükü olmadığını bilmesiydi. Annem benim kahramanım... Her zaman öyleydi. Artık herkes bunu biliyor.