Kocam üç yıl boyunca gurbette çalıştıktan sonra geri döndüğünde, eve yalnız gelmemişti. Kapıdan kolunda bir metresle girdi… Yanlarında ise adını Mert koyduğu, kendi oğlu olan iki yaşında bir erkek çocuğu vardı.
Bu aşağılanmayı sessizce kabullenmemi emretti.
Ağlamadım. Bağırmadım. Yalvarmadım. Ona baktım. Sakince. Önüne boşanma belgelerini koydum. Ve sonra, onun kibrini hayatının geri kalanı boyunca taşıyacağı bir pişmanlığa dönüştürecek o hamleyi yaptım. Benim adım Işıl Soylu. Otuz dokuz yaşındayım. On beş yıl boyunca Fikret Demir ile evli kaldım.
İstanbul’da, annemden miras kalan iki katlı bir evde yaşıyorduk. Babam öldüğünde bana kalan endüstriyel malzeme şirketini birlikte yönetiyorduk.
Kağıt üzerinde her zaman sahibi bendim. Ancak uygulamada… Yıllarca Fikret her şey kendisine aitmiş gibi davrandı.
Ege’deki birkaç rüzgar gülü santralinin bakım ihalesini aldığında, bana bunun sadece birkaç ay süreceğini söylemişti. Bu iş, üç yıllık bir gidiş geliş sürecine dönüştü. Giderek soğuyan telefon görüşmeleri. Giderek daha fazla otomatiğe bağlanmış bahaneler. —Bu ay gelemeyeceğim. —İşler çok yoğun. —Döndüğümde telafi edeceğim. Ben burada kaldım. Maaşları Türk Lirası cinsinden ödedim. Hastalığı boyunca annesine baktım. Evin bakımını yaptım. Faturaları inceledim. Sessizliğe göğüs gerdim. Bazı aylar para gönderdi, bazı aylar göndermedi. Ve yavaş yavaş, nasıl olduğumu sormayı bıraktı. Geri dönmeden altı ay önce bir şeylerin ters gittiğinden şüphelenmeye başladım. Bir fotoğraf ya da bir parfüm şişesi yüzünden değil…
devamı sonraki sayfada...
