Banu elini karnına koydu ve fısıldadı: “Kocan beni seçti çünkü ona senin asla veremediğin şeyi ben verebilirim.” Sözleri içime işledi ama ağlamayı reddettim. Demir, koltuğunda küstah ve soğuk bir tavırla arkasına yaslandı. “Olay çıkarma, Leyla.” İkisine de kısa bir bakış fırlatıp hafifçe güldüm. “Olay mı?” dedim zarfı masaya bırakırken. “Hayır. Bu sadece kanıt.”
Kocamın metresi, sanki hayatımı çoktan devralmış gibi gülümsedi. “Hamileyim,” diye ilan etti, elini düz karnının üzerinde gezdirerek, “ve Demir artık senin kenara çekilme vaktinin geldiğini düşünüyor.” Etrafımızdaki restoranda hayat durmuş gibiydi. Tamamen değil elbette; çatallar hâlâ tabaklara çarpıyor, kadehler hafifçe çınlıyordu. Mutfağın oralarda bir yerlerde bir garson fısıldaşmaya devam ediyordu. Ama içimde her şey buz gibi ve berrak bir hâl aldı.
Demir benim değil, onun yanında oturuyordu. On iki yıllık kocam, bir zamanlar güç sandığım o cilalı ve gamsız özgüvenle rahatça yayılmıştı. “Leyla,” dedi yalanlar ve iş anlaşmaları için kullandığı o pürüzsüz ses tonuyla, “işi çirkinleştirme.”
Masanın diğer ucundaki Banu’ya baktım. Yirmi sekiz yaşındaydı. Kırmızı ruju vardı. Farkında olmadan parasını bizzat ödediğim pırlanta küpeler takıyordu. Üzerinde benim en sevdiğim tonda ipek bir elbise vardı; sanki renklerim bile artık ona aitmiş gibi. Başını hafifçe yana eğdi. “Betin benzin atmış. Zavallı şey.” Demir dramatik bir şekilde iç geçirdi.
devamı sonraki sayfada...
