Altı yaşındaki kızım Leyla, arka koltukta kendi kendine şarkı mırıldanıp simli ayakkabısının topuğunu araba koltuğuna vururken, saat tam 17.52'de ailemin evinin garaj yoluna yanaştım. Nisan akşamında hava henüz tam kararmamış olsa da annemin kapı önü lambası çoktan yanmıştı. Ön pencereden yemek odasındaki hareketliliği görebiliyordum; birileri servis tabaklarını taşıyor, kız kardeşimin kocası bir şişe içecek açıyor, genç yeğenim ise telefonundaki bir şeye çok yüksek sesle gülüyordu.
Ankara yakınlarındaki bu evde, sıradan bir pazar aile yemeği olması gerekiyordu. Kız kardeşim Melis iki gün önce mesaj atmıştı: Pazar altıda gel. Annem fırında tavuk yapıyor. Mesajda ne bir gülen yüz ne de ekstra bir sıcaklık vardı ama onun için bu normaldi. Bir yıl önceki boşanmamdan beri, Melis’in bana gösterdiği yakınlık hep son derece ölçülüydü. Yine de Leyla günün yarısını dedesi Ragıp için resim çizerek geçirmişti, ben de babamın en sevdiği limonlu kurabiyelerden pişirmiştim.
Leyla’nın emniyet kemerini henüz açmıştım ki ön kapı açıldı ve annem Demet dışarı çıkıp kapıyı arkasından sessizce kapattı. Sadece bu hareket bile midemin kasılmasına yetti.
Kollarını göğsünde sıkıca kavuşturmuş halde verandayı geçti. Her zaman yaptığı gibi önce Leyla’ya bakmadı bile. Bakışları, donuk ve neredeyse rahatsız olmuş bir ifadeyle bana kilitlendi. "Bu akşam gelmemen gerekiyordu," dedi.
Bir an için yanlış duyduğumu sandım. "Beni Melis davet etti." "Etmemeliydi," diye karşılık verdi annem. "Bu akşam sadece çekirdek aile için." Ona bakakaldım. "Ben de çekirdek aileyim." Dudaklarını büzdü. "Durumu gereksiz yere zorlaştırma." Arkamda, arabanın açık kapısından Leyla’nın minik sesi yükseldi: "Anneciğim? İçeri girmiyor muyuz?" Yüzüme aniden öyle bir ateş bastı ki başım döndü. Annem arabaya doğru bir göz attı, sonra tekrar bana döndü ve sanki durumu daha kibar hale getiriyormuş gibi sesini alçalttı: "Bu akşam olmaz. Böylesi daha iyi."
devamı sonraki sayfada...
