Görümcem akşam yemeğinin ortasında ayağa kalktı ve herkesin önünde beni aldatmakla suçladı. Sonra küçük kızıma dönüp Ahmet’in onun gerçek babası olmadığını söyledi. Kocam sakinliğini korudu, tek bir düğmeye bastı ve birkaç dakika içinde hayatlarının en büyük hatasını yaptıklarını anladılar.
Ceren sandalyesinden kalktığı an, her çatal havada kaldı. Kızarmış tavuğun ve yarı yarıya boşalmış şarap kadehlerinin üzerinden, parmağıyla doğrudan beni işaret etti. "Sen bir yalancısın, kocanı aldatıyorsun." Odadaki herkes donup kaldı.
Sonra iki eliyle ekmeğini tutmakta olan yedi yaşındaki kızım Zeynep'e döndü ve net, keskin bir sesle, "Ve sen aslında bizden değilsin. Ahmet senin baban değil," dedi. Zeynep gözlerini kırpıştırdı. Çatalım parmaklarımın arasından kaydı ve tabağa keskin, metalik bir sesle çarptı. Kayınvalidem Dilek, o kadar derin bir nefes aldı ki bu durum kulağa neredeyse yapmacık geldi. Kayınpederim ise sanki içinde kaybolmak istiyormuş gibi masa örtüsüne dik dik baktı.
Kocama baktım. Ahmet sesini yükseltmedi. Bunu inkâr etmedi. Şoke olmuş gibi bile görünmüyordu. Peçetesini bıraktı, ayağa kalktı ve tenimi ürperten bir sakinlikle masanın etrafında yürüdü. O korkunç saniye boyunca, beni onların bu yargılamasıyla orada yapayalnız bırakıp gideceğini sandım.
Bunun yerine Zeynep’in yanına çömeldi, elini omzuna koydu ve nazikçe, "Güzelim, tabletini al ve oturma odasına geç. Kulaklıklarını tak. Babacığın birazdan gelecek," dedi. Kızım önce onun, sonra benim yüzüme baktı. Kendimi zorlayarak başımı salladım. Sandalyesinden kaydı ve şaşkın ama itaatkâr bir şekilde hızla uzaklaştı. Ahmet doğruldu, elini ceketinin iç cebine uzattı ve telefonunu çıkardı. Ekrana bir kez dokundu, ardından doğrudan Ceren’e baktı.
devamı sonraki sayfada...
