Sezaryen ameliyatımdan sonra yeni doğmuş bebeğimi kucağımda tutarken anne babama mesaj attım: Lütfen, birisi gelip bana yardım edebilir mi? Annem mesajı gördü. Hiçbir şey yazmadı. Altı gün sonra, babam hesabımdan 75.000 TL çekmeye çalıştı. Sonrasında yaptığım şey, tüm dünyalarını başlarına yıktı.
Okundu bilgisinin göründüğünü izlememe rağmen, annem mesajımı ruhen görmezden geldiğinde hâlâ kanamam vardı. Yeni doğmuş oğlum göğsüme yaslanmış, minicik ve sıcak uyuyordu; telefonum ise hayatımda gördüğüm en soğuk sessizlikle parıldıyordu.
Sezaryenimden altı saat sonra anestezinin etkisi geçmiş, yerini saf bir yangına bırakmıştı. Her nefes alışımda karnımdaki dikişler çekiştiriliyordu. Hemşire az önce çıkmıştı, oda dezenfektan ve bebek maması kokuyordu; eşim Eren ise üç şehir uzaktaydı çünkü babam, onu kendi deposundaki "acil aile durumunun" bekleyemeyeceğine ikna etmişti.
Bu yüzden aile grubuna mesaj attım. Lütfen, birisi gelip bana yardım edebilir mi? Ayakta zor duruyorum.
Önce annem okudu. Sonra babam. Cevap yok.
On dakika sonra annem Facebook'ta bir fotoğraf paylaştı: Kuzenimin evlilik yıldönümü yemeğinde, şarap kadehleri arkasından gülümsüyordu. Açıklama: Her zaman önce aile gelir.
Kelimeler bulanıklaşana kadar onlara bakakaldım. Oğlum hafifçe kıpırdandı. Fısıldayarak, "Sorun yok Kerem. Annen yanında," dedim. Ama sesim çatallandı.
Ertesi sabah annem nihayet aradı. Daha ben "Alo" bile demeden, "Abartıyorsun," dedi. "Kadınlar her gün doğuruyor." "Ben ameliyat oldum." "Ben de ilgi çekmek için sızlanmadan üç çocuk doğurdum." "Bir şey paylaşmadım ki." "Ölüyorum gibi mesaj attın." "Yardıma ihtiyacım vardı." "Büyümen lazım, Canan."
Sonra arkadan babamın boğuk sesi duyuldu. "Hastanenin faturası kesilmiş mi, sorsana." Tüylerim diken diken oldu.
Annem sesini alçalttı. "Baban diyor ki, şu an senin hesap kitap işlerin muhtemelen karmakarışıktır. İşleri yönetmesine izin vermelisin." "Benim hesabımı mı?" "E, duygusalsın şu an." "Aynı zamanda otuz iki yaşındayım." "Ve hâlâ fevrisin," diye tersledi. "Seni kimin büyüttüğünü unutma."
Hiçbir şey söylemedim. Kerem'in parmağımı saran kusursuz yumruğuna baktım ve içimin derinliklerinde bir şeyler tamamen buz kesti.
Bana her zaman zayıf derlerdi. Hassas. Nankör. İyi bir adamla evlendiği ve mevzuata uygunluk hukuku alanında "şirin bir iş" bulduğu için "şanslı olan" kız evlat. Şirin.
Gerçekte ne iş yaptığımı bir kez bile sormamışlardı.
devamı sonraki sayfada...
