55 yaşımda, benden tam 20 yaş küçük bir adamın kollarında yeniden kadın olduğumu hissettim. O gece bana öyle bir şey söyledi ki kalbim yerinden çıkacak sandım. Herkes bu ilişkinin geçici bir heves olduğunu düşünüyordu. Ben bile başta öyle sanmıştım. Ama o adam, yıllardır unuttuğum duyguları tek bir bakışıyla yeniden uyandırmıştı.
Adım Süheyla. On iki yıl önce boşandım. O günden sonra hayatımı kimseye ihtiyaç duymadan sürdürmeye alıştım. Küçük bir çiçekçi dükkânım vardı. Sabahları dükkânı açar, akşamları evime döner, sessizliğin içinde televizyon karşısında uyuyakalırdım.
Artık aşka inanmadığımı düşünüyordum.
Ta ki Baran'la tanışana kadar.
Baran otuz beş yaşındaydı. Uzun boylu, geniş omuzlu, koyu saçlı ve insanın içine işleyen bakışları olan bir adamdı. Dükkânımın karşısındaki binaya taşınmıştı.
İlk karşılaşmamız yağmurlu bir akşam oldu.
Dükkânı kapatırken elimdeki çiçek saksısı kaydı. Tam yere düşecekken bir çift güçlü el saksıyı yakaladı.
'Böyle güzel çiçekleri kırmaya kıyamaz insan,' dedi gülümseyerek.
Gözlerimi kaldırdığımda yüzüme bakıyordu.
'Çiçekleri kurtardınız, teşekkür ederim.'
'Asıl güzel olanı kurtarmak isterdim ama sanırım yardıma ihtiyacı yok.'
Ne demek istediğini anlayınca yüzüm kızardı.
Böyle sözler duymayalı yıllar olmuştu.
Sonraki günlerde Baran sık sık dükkânıma uğramaya başladı. Bazen tek bir gül alıyor, bazen de hiçbir şey almadan sohbet ediyordu.
Bir gün dayanamadım.
'Baran, senin yaşındaki yakışıklı bir adam neden sürekli benimle vakit geçiriyor?'
Gülümsemesi kayboldu. Gözlerimin içine baktı.
'Çünkü senin yanında kendim olabiliyorum. Üstelik güzel bir kadınsın.'
Güldüm.
'Ben elli beş yaşındayım.'
devamı sonraki sayfada...
