Önceki
İçinden sararmış bir zarf, küçük bir anahtar ve üzerinde kocamın adının yazılı olduğu bir dosya çıkardı.
Zarfı bana uzattı.
Üzerindeki el yazısını hemen tanıdım.
Selim'in yazısıydı.
Zarfı açıp okumaya başladım.
"Sevgili Gülseren'im, bu mektubu okuyorsan sana anlatamadığım gerçekler artık ortaya çıkmış demektir. Beni affetmeni istemiyorum. Sadece sonuna kadar dinlemeni istiyorum."
Gözlerim doldu.
"Nihat, bu ne demek?"
Başını eğdi.
"Selim'in geçirdiği kaza, sandığın gibi sıradan bir kaza değildi."
Olduğum yerde donakaldım
Nihat, on üç yıl önce yaşananları anlatmaya başladı.
Selim, ölümünden birkaç ay önce çalıştığı inşaat şirketinde büyük bir yolsuzluk keşfetmişti. Şirket yöneticileri, düşük kaliteli malzemeler kullanarak insanların hayatını tehlikeye atıyordu.
Selim bunu yetkililere bildirmek istemişti.
Ancak şirketin sahibi onu tehdit etmişti.
"Selim, başına bir şey gelirse diye bütün belgeleri bana bıraktı," dedi Nihat.
"Peki neden polise gitmedin?"
Nihat'ın gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Çünkü beni de tehdit ettiler. Üstelik kızım henüz on yaşındaydı."
Öfkeyle ayağa kalktım.
"Sen korktuğun için ben on üç yıl boyunca kocamın ölümüne kaza mı dedim?"
Nihat cevap veremedi.
Tam o sırada dışarıdan bir araba sesi duyuldu.
Nihat aniden pencereye koştu.
Bahçe kapısının önünde siyah bir otomobil durmuştu. İçinden iki adam indi.
Nihat'ın yüzündeki korku daha da büyüdü.
"Beni takip etmişler!"
"Kim onlar?"
"Cevapları öğrenmemizi istemeyen insanlar."
Birden bahçe kapısına sertçe vuruldu.
Nihat, çantanın içinden küçük anahtarı çıkarıp avucuma bıraktı.
"Arka kapıdan çık. Eski tren istasyonundaki emanet dolabına git. Selim'in sana bıraktığı asıl şey orada."
"Peki ya sen?"
"Ben onları oyalayacağım."
Gitmek istemedim ama Nihat neredeyse yalvarıyordu.
Çantadan dosyayı alıp mutfaktaki arka kapıya yöneldim.
Yağmur altında koşarak bahçeden çıktım. Telefonumdan polisi aradım ve yaşananları anlattım.
Eski tren istasyonuna vardığımda saat gece ikiyi geçmişti.
Yıllardır kullanılmayan binanın kapısı açıktı.
İçeri girdim.
Duvarın dibindeki paslı emanet dolaplarından birinin üzerinde küçük bir kâğıt vardı.
"17 numara."
Anahtarı kilide soktum.
Dolabın içinde metal bir kutu bulunuyordu.
Kutuyu açtığımda eski bir fotoğraf makinesi, birkaç belge ve küçük bir ses kayıt cihazıyla karşılaştım.
Cihazı çalıştırdım.
Kocamın sesini duyduğum anda ağlamaya başladım.
"Gülseren, sevgilim... Eğer bu kaydı dinliyorsan ben artık yanında değilim."
Ardından Selim, şirketteki bütün usulsüzlükleri anlatıyordu. Belgelerde sorumluların isimleri, banka hareketleri ve değiştirilmiş yapı denetim raporları bulunuyordu.
Fakat beni asıl sarsan şey kaydın sonundaydı.
"Sevgilim, bütün birikimimizi senin adına küçük bir hesapta topladım. Ama o paradan daha değerli bir şey bırakıyorum. Hayatın boyunca başkalarından korkmadan yaşamanı istiyorum."
Tam o sırada istasyonun girişinden ayak sesleri yükseldi.
Başımı kaldırdım.
Karşımda Nihat vardı.
Arkasında iki polis memuru bekliyordu.
"Gülseren, her şey bitti," dedi.
Polisler, Nihat'ın evine gelen adamları yakalamıştı. Nihat ise yıllardır sakladığı belgeleri teslim ederek ifade vermeyi kabul etmişti.
Sonraki aylarda uzun bir soruşturma yürütüldü. Selim'in ölümüne ilişkin dosya yeniden açıldı. Şirket yöneticilerinin suçlarını ortaya koyan yeni deliller bulundu.
Aylar sonra mahkemede karar açıklandığında gözyaşlarımı tutamadım.
Kocamın ölümüyle bağlantılı kişilerin cezalandırılması, yıllardır taşıdığım acıyı bitirmedi. Ama artık gerçeği biliyordum.
Nihat da sessiz kalmasının sonuçlarıyla yüzleşti. Kendisini hemen affedemedim. Yine de sonunda doğruyu söylemiş olmasının önemini inkâr edemezdim.
Bir yıl sonra Selim'in mezarını ziyaret ettim.
Yanımda küçük bir çiçek ve yıllar önce yazdığı mektup vardı.
"Artık korkmuyorum Selim," diye fısıldadım.
Eve döndüğümde bahçedeki eski masayı temizledim. İki bardak çay hazırladım. Birini her zamanki gibi karşımdaki boş yere koydum.
Sonra ikinci bardağı mutfağa götürdüm.
Çünkü sonunda anlamıştım: Kocamı sevmeye devam etmek, hayatımın geri kalanını yalnız ve mutsuz geçirmem gerektiği anlamına gelmiyordu.
Ertesi sabah yıllardır kapalı tuttuğum bahçe kapısını açtım. Mahalledeki kadınları çaya davet ettim.
O günden sonra evim yeniden insan sesleriyle dolmaya başladı.
Selim'in bana bıraktığı en büyük miras ne para ne de ortaya çıkan gerçeklerdi.
Bana bıraktığı en değerli şey, hayatımı korkmadan yaşamam gerektiğini hatırlatan son sözleriydi.
Önceki
