Eşim Turgut'u kaybettiğimde elli beş yaşındaydım. Yirmi dokuz yıllık evliliğimizin ardından geriye, duvarlarında birlikte çekilmiş fotoğraflarımızın asılı olduğu sessiz bir ev kalmıştı. Sabahları iki kişilik kahvaltı hazırlama alışkanlığımdan vazgeçmem aylar sürdü. Bazen çayı iki bardağa dolduruyor, karşımdaki boş sandalyeyi görünce yaptığım hatayı fark ediyordum.
Adım Güzin. Evliliğim boyunca bir halk eğitim merkezinde dikiş öğretmenliği yaptım. Kendi paramı kazanan, kararlarını verebilen bir kadındım. Buna rağmen Turgut'un yokluğu beni hazırlıksız yakalamıştı. Çünkü insanın güçlü olması, sevdiği birini kaybettiğinde acı çekmeyeceği anlamına gelmiyordu. Evimizin her köşesi bana geçmişi hatırlatıyordu. Özellikle mutfağımızdaki küçük ahşap masa, akşamları en çok özlediğim yerdi.
Turgut'un ölümünden sonra komşularım ilk haftalarda sık sık uğramıştı. Sonra herkes kendi hayatına döndü. Ablam başka şehirde yaşıyordu. Oğlumuz Doruk ise otuz yaşında, kendi düzenini kurmuş bir mühendisti. Beni haftada birkaç kez arıyor, yanına taşınmamı istiyordu. Fakat evimi bırakmak istemiyordum. Burada yaşadığım hayatın yalnızca acıdan ibaret olmadığını kendime hatırlatmaya ihtiyacım vardı.
devamı sonraki sayfada...
