Haber Zamanı

"Belki de beni sevdiği için," dedim.

Ferda cevap vermedi.

Bir akşam Baran'ın telefonuna gelen mesajı yanlışlıkla gördüm.

Ekranda yalnızca şu cümle yazıyordu:

"Artık saklamayı bırak. Kadının her şeyi öğrenmeye hakkı var."

Mesajı gönderen kişi telefonuna "Sema" diye kaydedilmişti.

Kalbim sıkıştı.

Baran banyodan çıktığında mesajı sordum...

Yüzünün rengi değişti.

"Eski bir mesele," dedi.

"Nasıl bir mesele?"

"Şimdi anlatamam."

O gece ilk kez sırtını dönerek uyudu.

Sonraki günlerde davranışları değişmeye başladı. Telefonunu sürekli yanında taşıyor, bazı akşamlar geç geliyor, sorularıma kaçamak cevaplar veriyordu.

Bir gece onunla konuşmaya karar verdim.

Fakat daha ağzımı açamadan kapı çaldı.

Kapıyı açtığımda karşımda kırklı yaşlarında, koyu saçlı, yorgun yüzlü bir kadın duruyordu.

"Belgin Hanım siz misiniz?"

"Evet."

"Ben Sema. Baran'ın ablasıyım."

Şaşkınlıkla yüzüne baktım.

Baran bana ailesinin başka şehirde yaşadığını, uzun zamandır görüşmediklerini söylemişti.

Kadın içeri girmeden konuştu.

"Size söylemediği bir şey var. Bunu artık bilmelisiniz."

Tam o sırada Baran salondan çıktı.

Ablasını görünce olduğu yerde dondu.

"Sema, neden geldin?"

Kadın gözlerini kardeşinden ayırmadı.

"Çünkü sen söylemeye cesaret edemiyorsun."

İçimde korkunç bir his oluştu.

"Biriniz bana neler olduğunu açıklayacak mı?"

Sema çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğrafta rahmetli kocam Cemal vardı.

Yanında ise tanımadığım genç bir kadın duruyordu.

Fotoğrafı görünce ellerim titredi.

"Bu ne?"

Sema derin bir nefes aldı.

"Fotoğraftaki kadın annem. Cemal Bey de yıllar önce onun çalıştığı şirketin ortağıydı."

Baran başını öne eğdi.

Ablası devam etti.

"Babamız öldükten sonra annemiz o şirkette muhasebecilik yapıyordu. Şirket kapandığında bazı çalışanların tazminatları ödenmedi. Annem de yıllarca hakkını aradı."

Şaşkınlıkla Baran'a döndüm.

"Sen bunları biliyor muydun?"

Başını salladı.

"Başından beri mi?"

Uzun bir sessizlik oldu.

"Evet."

O an içimde bir şey kırıldı.

"Yani benimle tesadüfen tanışmadın?"

"Görünüşte tesadüftü ama seni daha önce araştırmıştım," dedi.

Bir sandalyeye oturmak zorunda kaldım.

Baran konuşmaya devam etti.

"Annem geçen yıl öldü. Eşyalarını toplarken Cemal'in adının geçtiği dosyaları buldum. Sonra seni araştırdım. İlk başta sana ulaşmak, bildiklerini öğrenmek istiyordum. Ama seni tanıdıktan sonra her şey değişti."

Gözlerim doldu.

"Ben sana âşık oldum, Baran. Sen ise hayatıma bir sırla girdin."

"Sonradan gerçekten âşık oldum."

"Hangisine inanacağımı bilmiyorum."

Sema araya girdi.

"Belgin Hanım, kardeşim size yaklaşarak yanlış yaptı. Ama annemin dosyasında Cemal Bey'in de çalışanların alacaklarını ödetmeye çalıştığını gösteren belgeler var. Biz sizden para istemeye gelmedik. Sadece gerçeği öğrenmek istiyoruz."

O gece Baran'dan evden ayrılmasını istedim.

Gitmeden önce kapının önünde durdu.

"Seni kandırmak için başladığım bir şeyi, hayatımın en gerçek duygusuna dönüştürdüm. Biliyorum, bu söylediklerim yaptığımı düzeltmiyor."

Kapıyı kapattım.

Üç hafta boyunca görüşmedik.

Bu sırada Cemal'in eski evraklarını araştırdım. Bir avukattan yardım aldım. Belgeler, şirketin kapanmasından önce Cemal'in bazı çalışan alacaklarını gündeme getirdiğini gösteriyordu. Ancak ödemelerin yapılıp yapılmadığı belli değildi.

Sema'yla yeniden buluştuk. Belgeleri birlikte inceledik ve dosyayı hukuki değerlendirme için avukata teslim ettik.

O gün Sema bana beklemediğim bir şey söyledi.

"Annem yıllarca geçmişe takılı kaldı. Ben de kardeşimin aynı hatayı yapmasını istemiyorum. Baran sizi gerçekten seviyor ama sevgi, dürüstlüğün yerine geçmez."

Haklıydı.

Bir ay sonra Baran çiçekçimin önüne geldi.

Elinde çiçek yoktu. Yalnızca küçük bir zarf taşıyordu.

"Bu ne?" diye sordum.

"Evinin anahtarı. Bende kalmasını doğru bulmadım."

Anahtarı uzattı.

"Bir de özür dilemek istedim. Beni affetmek zorunda değilsin. Sana olan sevgimi kanıtlamak için senden bir şey istemeyeceğim."

İlk kez karşımdaki adamın beni kaybetmekten korktuğunu ama kararımı değiştirmeye çalışmadığını gördüm.

"Baran," dedim, "benim canımı yakan yaş farkımız değildi. Bana gerçeği söylememendi."

"Biliyorum."

"Belki bir gün yeniden konuşabiliriz. Ama eskisi gibi davranamayız."

Gözleri doldu.

"Bunu bile duymak benim için önemli."

Altı ay geçti.

Baran'la zaman zaman görüştük. Uzun uzun konuştuk. Geçmişi saklamadan, birbirimizi suçlamadan, acele etmeden yeniden tanımaya başladık.

Bir gün sahilde yürürken elimi tuttu.

"Bizim için hâlâ bir ihtimal var mı?" diye sordu.

Bir süre denizi izledim.

"Var," dedim. "Ama bu kez hiçbir sırrın arkasına saklanmayacağız."

Gülümsedi.

O akşam eve döndüğümde aynanın karşısında uzun süre kendime baktım.

Yüzümde kırışıklıklar, saçlarımda beyazlar vardı. Ama yıllar sonra ilk kez kendimi yaşlanmış değil, yeniden hayata başlamış hissediyordum.

Artık şunu biliyordum:

48 yaşında dul olmak, insanın sevmeye hakkı kalmadığı anlamına gelmiyordu. Benden 17 yaş küçük bir adamı sevmek de başlı başına bir hata değildi. Asıl hata, yalnız kalmaktan korktuğum için yalanları görmezden gelmek olurdu.

Baran'la geleceğimizin nasıl şekilleneceğini bilmiyordum.

Ama bu kez mutluluğumu bir erkeğin varlığına bağlamıyordum.

Çünkü hayat bana en önemli gerçeği öğretmişti:

Aşkın yaşı olmayabilirdi ama güvenin mutlaka bir temeli olmalıydı. Ve insan, kaç yaşında olursa olsun, sevilmek kadar gerçeği bilmeyi de hak ediyordu.