48 yaşındayım. Kocamı kaybedeli altı yıl olmuştu. Bir daha hiçbir erkeğe güvenmeyeceğime, hayatımın geri kalanını yalnız geçireceğime yemin etmiştim. Ta ki benden 17 yaş küçük bir adam kapımı çalana kadar…
Adı Baran'dı. 31 yaşındaydı. Uzun boylu, güler yüzlü, insanın gözlerinin içine bakarak konuşan bir adamdı. Onunla ilk karşılaştığımda mahallemizdeki küçük kafede oturuyordum. Elimdeki kahveyi yanlışlıkla üzerine döktüm.
Özür dilemek için ne yapacağımı şaşırırken gülümseyerek, "Bir kahve daha ısmarlarsanız ödeşiriz," dedi.
O gün başlayan sohbetimiz, hayatımın en büyük değişimine dönüştü.
Başlangıçta aramızdaki yaş farkını önemsemedim. Çünkü onun benimle ilgileneceğine ihtimal bile vermiyordum. Ancak Baran her fırsatta beni görmeye başladı. Bazen çalıştığım çiçekçiye uğruyor, bazen akşamları birlikte yürümek istediğini söylüyordu.
Üç ay sonra bana aşkını itiraf ettiğinde gülüp geçtim.
"Baran, ben senin yaşında bir oğlum olabilecek yaştayım."
Elimi tuttu.
"Ben senden bir anne değil, hayatımı paylaşacağım bir kadın istiyorum."
Bu sözleri duyduğumda yıllardır unuttuğum bir duyguyu yeniden hissettim.
Sevilmek…
Altı ay sonra birlikte yaşamaya başladık.
İlk zamanlar her şey güzeldi. Sabahları bana kahvaltı hazırlıyor, akşamları işten döndüğümde kapıda karşılıyordu. Birlikte yemek yapıyor, filmler izliyor, bazen sabaha kadar konuşuyorduk.
Ama mahalle aynı fikirde değildi.
Komşularım arkamdan konuşmaya başladı. Kimi Baran'ın param için yanımda olduğunu söylüyor, kimi yaşımda bir kadının böyle davranmasını ayıplıyordu.
En yakın arkadaşım Ferda bile bir gün dayanamadı.
"Belgin, dikkatli ol. Bu çocuk senden ne istiyor? Genç, yakışıklı bir adam neden seninle yaşasın?"
Çok kırıldım.
devamı sonraki sayfada...
