Kocam İsmail’i toprağa verdiğim gün kırk beş yaşındaydım. Yirmi üç yıllık evliliğimiz, bir sabah ahırın önünde geçirdiği kalp kriziyle birkaç dakika içinde sona ermişti. O gün sadece eşimi değil, sırtımı dayadığım insanı, çocuklarımın babasını ve birlikte yaşlanacağımı sandığım adamı da kaybettim.
İki çocuğumuz vardı. Kızım Sevda evlenip ilçeye taşınmıştı. Oğlum Murat ise askerden yeni dönmüş, köyde iş bulamadığı için İzmir’e gitmenin yollarını arıyordu.
İsmail öldükten sonra büyük taş evde tek başıma kalmaya başladım.
İlk haftalarda kapımdan insan eksik olmadı. Herkes yemek getiriyor, başsağlığı diliyor, “Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver,” diyordu.
Ama kırkıncı gün geçtikten sonra kapı sessizleşti.
İşte asıl yalnızlık o zaman başladı.
Bir sabah bahçedeki tavuklara yem verirken siyah bir cip evimin önünde durdu. Arabadan köyün en zengin adamı olan Rüstem Ağa indi.
Rüstem altmışına yaklaşmıştı. Köyde tarlaların yarısı onundu. Traktörler, biçerdöverler, hayvan sürüleri, ilçede dükkânlar…
Karısı yıllar önce ölmüştü.
Köyde herkes ondan çekinirdi.
Avluya girip elindeki poşeti masaya bıraktı.
“Geçmiş olsun demeye geldim, Hatice.”
“Sağ ol.”
Çay koydum. Bir süre İsmail’den konuştuk.
Sonra Rüstem Ağa hiç beklemediğim bir şey söyledi.
“Sen böyle yalnız yaşayamazsın.”
Kaşlarımı çattım.
“Yaşıyorum işte.”
Başını salladı.
devamı sonraki sayfada...
