Mektubun devamını okurken ellerim titriyordu.
"Canım torunum... Artık Baran'ın hayatıma neden girdiğini öğrenme vaktin geldi. Bu evlilik en başından beri benim hazırladığım bir plandı."
Bir an nefesim kesildi.
Plan mı?
Yıllardır Baran'ın miras avcısı olduğuna inanmış, onu her gördüğümde öfkeyle yaklaşmıştım. Oysa babaannem bunun kendi planı olduğunu söylüyordu.
Devamını okumaya başladım.
"Senin bilmediğin bir gerçekle yaşayamazdım. Bundan sekiz yıl önce bana agresif bir kalp hastalığı teşhisi konuldu. Doktorlar uzun yaşayabileceğimin garantisini vermedi. O gün anladım ki öldüğümde geride sadece bir ev değil, birbirine yabancılaşmış insanlar bırakacaktım."
Satırların arasında gözyaşlarım damlıyordu.
"Sen beni çok sevdin ama hayatın koşuşturması içinde yalnız kaldığımı fark edemedin. Seni suçlamıyorum. İnsan bazen en çok sevdiği kişilerin sessizliğini duyamıyor."
İçime ağır bir suçluluk çöktü.
Gerçekten de onu seviyordum ama ziyaretlerim giderek seyrekleşmişti.
Mektup devam ediyordu.
"Baran'la bir huzurevinde tanıştım. Oraya gönüllü olarak gelip yaşlılarla ilgileniyordu. İlk başta bana da çay getiriyor, sohbet ediyordu. Haftalar geçtikçe onun kim olduğunu öğrendim."
Baran...
Demek gerçekten tesadüf değildi.
"Baran çocuk yaşta anne ve babasını kaybetmiş. Kimsesi kalmamış. Hayatını yaşlı insanlara yardım etmeye adamış. Bana hiçbir zaman para ya da miras hakkında tek kelime etmedi."
Mektubu elimden indiremedim.
Babaannem yazmaya devam etmişti.
"Bir gün ona evlenme teklifini ben yaptım."
Şaşkınlıktan gözlerimi kapattım.
Baran değil...
Babaannem.
"İlk anda reddetti. İnsanların yanlış anlayacağını söyledi. Günlerce kabul etmedi. Sonra ona asıl niyetimi anlattım."
Asıl niyeti...
Merakla sonraki satıra geçtim.
"Ben öldükten sonra seni de koruyacak birine ihtiyacım vardı."
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
"Son yıllarda sana yaklaşan bazı insanların yalnızca sahip olacağın miras nedeniyle yanında olduğunu fark ettim. Sen ise bunu göremiyordun."
Bir anda eski sevgilim aklıma geldi.
devamı sonraki sayfada...
