Haber Zamanı

Hakan durmadı, yatağın ucuna doğru bir adım attı ve o iğrenç şüphelerini kusmaya devam etti: "İçeride çocuklarla konuşuyorduk. Serkan'ın kuzeninin başına geleni anlattılar. Adam yıllarca kendi çocuğu sanıp büyütmüş, sonra hastanede tesadüfen yapılan bir DNA testinde çocuğun başkasından olduğu ortaya çıkmış. Düşündüm de... Üç yıl boyunca denedik. Gitmediğimiz doktor, denemediğimiz o ağır tedaviler kalmadı. İkimizin de umudu tamamen kesilmişti. Sonra sen o hafta sonu kız kardeşinin yanına, şehir dışına gittin ve döndüğünden kısa bir süre sonra mucizevi bir şekilde hamile kaldığını söyledin. O zamanlar mutluluktan gözüm kör olmuştu, her şeyi kadere yordum. Ama şimdi taşlar yerine oturuyor. Doğumdan hemen sonra DNA testi istiyorum. Başka bir adamın çocuğuna babalık yapacak kadar aptal değilim!" Sözcükleri birer paslı bıçak gibi göğsüme saplanıyordu. Üç yıl... Üç koca yıl boyunca o kliniklerde vücuduma enjekte edilen iğnelerin, hormonların acısını ben çekmiştim. Her başarısız denemede banyo zeminine çöküp hıçkırarak ağlayan bendim. Sırf ikimiz bir aile olabilelim diye kendi bedenimi, ruh sağlığımı hiçe saymıştım. Ve şimdi, o içki masasında aklı evvel birkaç arkadaşının anlattığı ucuz bir hikaye yüzünden, bana hayatımın en ağır hakaretini ediyordu. Beni, bu hayatta en sevdiğim adamı aldatmakla, başkasının çocuğunu ona yutturmaya çalışmakla suçluyordu! Benden gözyaşı bekledi, belki de bağırıp çağıracağımı, kendimi çaresizce savunacağımı düşündü. Ama içimde ağlayacak ya da öfke krizine girecek o kırılgan kadın saniyeler içinde ölmüştü. Onun yerine, o an içimde daha önce hiç tanımadığım, kaskatı, buz gibi ve inanılmaz güçlü bir anne doğdu. Yatakta yavaşça doğruldum, sırtımı yastığa yasladım. Yüzümde hiçbir duygu kırıntısı yoktu. "Dışarı çık," dedim sadece. Sesim o kadar net ve tavizsizdi ki, Hakan bir an afalladı. "Bana bir açıklama borçlusun! Çıldırtma beni!" diye sesini yükseltmeye çalıştı ama elimi kaldırarak onu sertçe susturdum. "Sana hiçbir şey borçlu değilim Hakan. Sen az önce, bu hayatta sana en çok güvenen kadını ve uğruna canını dişine taktığı o masum bebeğini kendi ucuz şüphelerinle öldürdün. Şimdi hemen bu odadan çık ve o arkadaşlarının yanına dön. Çünkü yarın sabah bu evde olmayacağım." Hakan ne yapacağını bilemez bir halde birkaç saniye yüzüme baktı, dudaklarını kemirdi, sonra kapıyı sertçe çarpıp çıktı. O gece sabaha kadar gözümü kırpmadım. Karnımı okşadım ve oğluma sessizce fısıldadım: Korkma bebeğim, ben ikimize de yeterim. Ertesi sabah o henüz uyanmadan eşyalarımı topladım. Kapıdan çıkmadan önce mutfak masasına evlilik yüzüğümü ve avukatımın kartvizitini bıraktım. Doğruca ailemin yanına gittim ve aynı gün boşanma davasını açtım. Hakan günlerce aradı, kapıma geldi, "Sarhoştum, arkadaşlarım aklımı çeldi, büyük bir saçmalık yaptım" diye ağlayarak yalvardı. Ama benim için o defter, o gece o iğrenç cümleyi kurduğu an sonsuza dek kapanmıştı. Bir kadının namusuna, bebeğinin masumiyetine böylesine iğrenç bir leke sürmeye kalkan bir adam, bırakın koca olmayı, baba olmayı bile hak etmiyordu. Aylar sonra bebeğim sağlıklı bir şekilde dünyaya geldi. Boşanma süreci devam ederken, mahkeme kararıyla o çok istediği DNA testi yapıldı. Sonuç mu? %99.9 Hakan'ın çocuğuydu. Sonuç belgesini eline aldığında mahkeme koridorunda dizlerinin üzerine çöküp ağladı, defalarca af diledi. Ona sadece acıyarak baktım. Çünkü o gün o test, onun bu bebeğin biyolojik babası olduğunu kanıtlamıştı belki ama aynı zamanda bir daha asla bizim gerçek ailemiz olamayacağını da belgelemişti. Beşiğin başında bebeğime ninniler söylerken artık içimde zerre kadar pişmanlık yok. Bazen hayatınızdaki en büyük zehri, en mutlu olduğunuz anlarda yüzünüze vururlar. Ve o zehirden kurtulmanın tek yolu, arkanızı dönüp yürümektir. Biz bebeğimle kendi mucizemizi, o karanlık adama ihtiyaç duymadan da çok güzel yaşıyoruz.