"Figen... Onu açmadan önce bilmen gereken bir şey daha var."
Turgay'ın sesi o kadar güçsüz çıkmıştı ki söylediklerini duyabilmek için yatağına doğru eğildim.
"Biz birbirimizden vazgeçmedik, Figen. Bizi ayıran kişi senin annendi."
Bir an nefes alamadım.
"Ne diyorsun sen?"
Turgay gözlerini sandalyenin üzerindeki eski zarfa çevirdi.
"Ben sana hiçbir zaman veda mektubu yazmadım."
Odanın içerisinde derin bir sessizlik oluştu. Kırk bir yıldır sakladığım son mektup, annemin ölümünden sonra bile açmaya cesaret edemediğim eski hatıra kutumda duruyordu. Her kelimesini ezbere biliyordum.
"Evleniyorum. Lütfen bir daha benimle iletişime geçme."
Bu iki cümle bütün hayatımı değiştirmişti.
"Nasıl yani? Bana gönderdiğin mektup..."
"Onu ben yazmadım."
Sandalyeye oturdum. Ellerim titriyordu. Turgay'ın oğlu Oğuz sessizce odadan ayrılırken Turgay yastığının altından küçük bir kutu çıkardı.
Kutuyu açtığında içerisinde yılların kararttığı, üzerinde küçük bir taş bulunan altın yüzük vardı.
"On dokuz yaşındayken bütün yaz çalışıp bunu almıştım. Üniversiteye gitmeden önce sana evlenme teklif edecektim."
Gözyaşlarımı tutamadım.
"O zaman neden etmedin?"
"Çünkü baban beni evinize çağırdı."
Babamın adını duyunca irkildim. Hayatım boyunca onu dürüst, çalışkan ve ailesi için her şeyi yapabilecek bir adam olarak tanımıştım.
Turgay derin bir nefes aldı.
"Üniversiteye gitmeme üç gün kalmıştı. Baban, annenin ağır hasta olduğunu söyledi. Senin hiçbir şeyden haberin olmadığını, benimle evlenirsen annenin tedavisini reddedeceğini anlattı."
"Bu mümkün değil!"
"Ben de inanmadım. Ancak annen yanıma gelip aynı şeyleri söyledi. Seni seviyorsam hayatından çıkmam gerektiğini belirtti."
devamı sonraki sayfada...
