17 yaşımda baba oldum, her şeyi yaşayarak öğrendim ve bugüne kadar tanıdığım en harika kız çocuğunu büyüttüm. Bu yüzden, mezuniyet gecesinde iki polis memuru kapıma gelip kızımın ne yaptığından haberim olup olmadığını sorduğunda, sonrasında yaşanacaklara hiç ama hiç hazır değildim.
Kızım Aylin dünyaya geldiğinde henüz 17 yaşındaydım. Annesiyle lisede "sonsuza dek" süreceğine inanan o çiftlerdendik… ama yollarımız, Aylin daha "Baba" bile diyemeden ayrıldı.
Kız arkadaşım hamile kaldığında kaçmadım. Bir hırdavatçıda işe girdim, okuluma devam ettim ve kendime geri kalan her şeyi bir şekilde halledeceğimi söyledim. Ve dürüst olmak gerekirse, hallettim de.
Kızım Aylin dünyaya geldiğinde 17 yaşındaydım.
Planlarımız vardı. Küçük bir daire. Sırf okula devam edebilmek için çalıştığımız yarı zamanlı vardiyalar arasında, bir fast-food fişinin arkasına karaladığımız bir gelecek. İkimiz de yetimhanede büyümüştük. Bizi koruyacak bir ailemiz, arkamızı yaslayacak kimsemiz yoktu.
Aylin henüz altı aylıkken, annesi bir bebeğin 18 yaşında hayal ettiği hayat olmadığına karar verdi. Bir ağustos sabahı üniversite için evden ayrıldı ve bir daha asla geri dönmedi. Hiç aramadı. Bir kez bile kızımızın nasıl olduğunu sormadı.
Böylece sadece Aylin ve ben kaldık ve dürüstçe geriye dönüp baktığımda, birbirimizin başına gelen en güzel şey olduğumuzu düşünüyorum.
Sadece Aylin ve ben vardık.
Yaklaşık dört yaşından beri kızıma "Ciciş" derdim. Powerpuff Girls çizgi filmine, özellikle de en tatlıları olan, üzücü şeylerde ağlayan ve komik şeylere en yüksek sesle gülen Ciciş karakterine bayılırdı.
Her cumartesi sabahı, mısır gevreği ve o hafta bütçemin yettiği meyveler eşliğinde o çizgi filmi birlikte izlerdik. Aylin koltukta yanıma tırmanır, kolumu boynuna dolardı ve dünyalar onun olurdu.
Bir hırdavatçı maaşıyla, daha sonra da bir şantiye şefi ücretiyle tek başına çocuk büyütmek hiç de şiirsel bir durum değildir. Bu tamamen bir matematiktir ve o matematik genellikle ucu ucuna yeter.
Bir hırdavatçı maaşıyla, daha sonra da bir şantiye şefi ücretiyle tek başına çocuk büyütmek hiç de şiirsel bir durum değildir.
devamı sonraki sayfada...
