Aylin'in çığlığı garajın duvarlarında yankılandı.
Çünkü garajın sol köşesinde, yıllardır üzerine eski brandalar örtülmüş büyük bir bölüm vardı. Murat'ın sürekli "Eski hurdalar, yaklaşma." dediği yer...
Brandayı kaldırdığında karşısına çıkan şey eski bir otomobil ya da tamir malzemeleri değildi.
Duvara yaslanmış onlarca büyük çerçeveydi.
Her biri benim fotoğrafımdı.
Ama bu fotoğraflar benim hiç bilmediğim anlara aitti.
Bahçede çiçek sularken...
Komşuyla konuşurken...
Hastane dönüşünde ağlarken...
Hatta uyurken bile...
Fotoğrafların altına tarihler yazılmıştı. Neredeyse on bir yıl boyunca hayatımın her günü tek tek kaydedilmişti.
Bir adım daha attığımda metal bir dolap gördüm.
Kapısını açınca yüzlerce dosya önüme döküldü.
İlk dosyanın kapağında adım yazıyordu.
"AYLİN - GÖZ TEDAVİSİ."
Ellerim titreyerek dosyayı açtım.
İçinde yıllar öncesine ait doktor raporları vardı.
Ama beni asıl sarsan son sayfaydı.
Raporda açıkça şu yazıyordu:
"Hasta uygun bir cerrahi adaydır. Tedavinin başarı ihtimali yüksektir. Maddi imkân sağlanırsa ameliyat önerilir."
Tarih...
Tam sekiz yıl öncesine aitti.
Yani doktorlar bana yıllardır "Yapılacak hiçbir şey yok." dememişti.
Bunu bana söyleyen yalnızca Murat olmuştu.
Nefes alamıyordum.
Tam o sırada garajın kapısı açıldı.
Murat beklediğinden bir gün erken dönmüştü.
Beni dosyaların arasında görünce yüzü bembeyaz kesildi.
devamı sonraki sayfada...
