‘Sakın kıpırdama.’
Görevlinin sesi o kadar sert çıkmıştı ki elimdeki şişeyi bıraktım. Plastik zemine çarpıp yuvarlandı. Yatağın altından aynı anda ince bir hışırtı yükseldi. Görevli Kemal Bey, fenerini çevirdiği noktadan gözünü ayırmadan geri çekildi. 'Orada bir canlı var,' diye fısıldadı. 'Hem de yalnız değil gibi.'
Kalbim hızla çarpıyordu. 'Ne gördünüz?' diye sordum. 'Önce pencereyi aç,' dedi. 'Sonra dışarı çıkalım. Dokunmayacağız.' Birkaç adım geri giderken yerdeki şişelerden biri hafifçe oynadı. Bu kez hareketi açıkça gördüm. Sanki yatağın altında biri nefes alıyordu.
Koridora çıktığımızda Kemal Bey apartman yöneticisini aradı. O da belediyenin ilgili birimine haber verilmesini önerdi. Ben gece duyduğum inleme sesini anlatınca Kemal Bey'in yüzü daha da karardı. 'Üst katın yaşlı sakini, Mebrure Hanım, kaybolmuştu ya...' dedi. 'Onu düşündün mü?' Başımı salladım. Düşünmüştüm; hem de defalarca.
Mebrure Hanım'ın dairesi bizimkinin bir üst katındaydı. Tek başına yaşardı. Hastaneden döndükten sonra hiçbir komşuya görünmemiş, kapısını açmamıştı. Birkaç kişi akrabalarının yanına gittiğini sanıyordu. Oysa kimse kesin bir şey bilmiyordu. İnsanın ortadan kaybolmasına bu kadar çabuk alışılabilmesi içimi üşüttü.
Bir süre sonra apartman önüne belediyenin hayvan kurtarma ekibinden iki görevli geldi. Kokunun kaynağı belirsiz olduğundan dikkatli davranacaklarını söylediler. Ben kapının önünde beklerken yatağı yerinden oynattılar. Ardından biri 'Burada bir yuva var,' dedi. Sesindeki şaşkınlığı duyunca dayanamayıp içeri baktım.
Şişelerin ardına sıkışmış, iri gözlü bir sokak kedisi yatıyordu. Yanında yeni doğmuş üç yavru kıpırdanıyordu. Hayvan korkuyla tıslıyor, yavrularını korumaya çalışıyordu. Ama ağır kokunun tek nedeni kedi değildi. Yatağın altındaki eski eşyaların arkasında ıslanmış bir kumaş torba ve döşeme kenarında küçük bir açıklık vardı.
'Kedi havalandırma boşluğundan girmiş olabilir,' dedi görevli. 'Şu torbaya dokunmayın.' Torbanın yakınında su birikmiş, içinde bozulmuş yiyecekler kalmıştı. Koku oradan yayılıyordu. Kedinin yavrularını taşımaya çalışması da geceleri duyduğum sürtünme ve vurma seslerini açıklıyordu. Birden rahatlayacağımı sandım; fakat görevlinin açtığı fener ışığıyla boşluğun içinde görünen nesne beni yeniden korkuttu.
Bir bastondu.
Üzerinde küçük metal bir isimlik vardı: Mebrure Akın.
devamı sonraki sayfada...

