Haziran mikrofona eğildi ve kağıdı açıp titreyen bir sesle okumaya başladı: "Nuh, ben kaçıyorum. Onlara bakamayacak kadar zayıfım, bu sorumluluğun altında eziliyorum. Ama biliyorum ki sen onları asla bırakmayacaksın. Çünkü sen benim hiçbir zaman olamadığım o gerçek babasın."
Salondaki binlerce kişinin huzurunda yankılanan bu kelimeler, zihnime bir yıldırım gibi düştü. 22 yıl önce o benzin fişinin arkasına yazılan notun tam metni meğer buymuş... Ağabeyimin kaçarken bana yüklediği ama aslında ruhumu tamamen değiştiren o gizli vasiyet. Olduğum yerde dizlerimin bağı çözüldü, zemin altımdan kayıp gitti.
Alya gözyaşları içinde kağıdı itinayla katlayıp cüppesinin cebine koyarken, Ceyda tek bir an bile tereddüt etmeden sahneden aşağı bir adım attı. Ardından Alya ve Haziran da onu takip etti. Kalabalığın şaşkın fısıltıları arasında, o uzun merdivenleri inip doğrudan benim durduğum yere, o eski ve titreyen kameramla çakılıp kaldığım noktaya doğru yürüdüler.
Tüm mezuniyet salonunun gözleri üzerimizdeydi. Rektör, profesörler, öğrenciler ve aileler... Zaman sanki tamamen durmuştu. Üçü birden tam karşımda, o tozlu salonun ortasında önümde diz çöktüler. 22 yıl önce hırdavatçının üstündeki o küçük, soğuk dairede benim onların minik bedenleri karşısında çaresizce diz çöktüğüm gibi, şimdi onlar benim önümde duruyorlardı.
Ceyda elindeki yedek mikrofonu açtı. Sesi tüm salonda yankılanırken bakışlarını bir an bile gözlerimden ayırmadı:
"Bizi dünyaya getiren adam o gün o kapıdan kaçtı. Bize bakamayacak kadar korkaktı. Ama bize hayat veren, bizi büyüten, gece yarısı ateşimiz çıktığında başımızda sabahlayan adam tam şu an karşımızda duruyor. 22 yıl boyunca bizim için kendi gençliğini, hayallerini, evlilik ihtimalini, hatta gezip göreceği dünyayı feda eden; bize sadece bir amca değil, bu dünyadaki en muhteşem baba olan adama teşekkür ederiz.
devamı sonraki sayfada...
