Kızımın Cenazesinden Sonra Damadım Kendi Kızlarından Kurtulmak İstediğini Söyledi — Ama Torunlarımın Neleri Ortaya Çıkaracağından Haberi Bile Yoktu
1. BÖLÜM
"Eğer bu kızların sorumluluğunu kimse almak istemiyorsa, pazartesi günü onları sosyal hizmetlere teslim edeceğim. Ölmüş bir kadının çocuklarını büyüterek hayatımı boşa harcayamam."
Bunlar, damadımın kızımın mezarı başında söylediği sözlerdi.
Gizlice değil. Alçak sesle değil. Yas tutan bir kocaya yakışan bir vakarla hiç değil. Bunu Karacaahmet Mezarlığı'nın ortasında, Zehra’nın tabutunu örten toprak henüz tazeyken ve mezarının etrafındaki ucuz zambaklar hâlâ o acı kokusunu yayarken ulu orta söyledi. Kızım henüz otuz beş yaşında toprağa verilmişti ve Arda, kızlarını artık istemediği eski eşyalarmış gibi terk etmekten bahsediyordu. Göğsümün içinde bir şeylerin çatladığını hissettim.
Üç kız torunum yanımda duruyordu. On iki yaşındaki Leyla, annesinin fotoğrafını göğsüne sıkıca bastırmıştı. Dokuz yaşındaki Rüya, gözünü bile kırpmadan uzaklara bakıyordu. Altı yaşındaki Ada ise titreyerek sessizce siyah paltomun arkasına saklanmıştı.
Arda kusursuz görünüyordu. Gri takım elbise. Pahalı bir saat. Boyalı ayakkabılar. Yüzünde tek bir kırışıklık, gözlerinde en ufak bir keder izi yoktu. Telefonuna gelen bir mesajı kontrol etti ve sanki bir yerlerde birisi onunla kutlama yapmak için bekliyormuş gibi hafifçe gülümsedi.
"Sen az önce ne dedin?" diye sordum. Sanki ayak bağı olan benmişim gibi sabırsızlıkla içini çekti. "Halis Bey, işi zaten zor olduğundan daha fazla zorlaştırmayın. Zehra gitti. Benim de hayatıma devam etme hakkım var." "Peki ya kızların?" Kızlara doğru umursamazca bir el işareti yaptı. "Yeni hayat arkadaşım, zaten beni pek dinlemeyen üç kızı büyütecek değil. Sen onların dedesisin. Madem onları bu kadar çok önemsiyorsun, sen al."
Birkaç akraba utançla gözlerini kaçırdı. Emine halam ağzını kapattı. İmam bile bu sahneye şahit olmamak için cübbesini düzeltmekle ilgilenmeye başladı. Bir an için herkesin önünde Arda’ya vurmak istedim. Ama Ada elimi sıkıca tutunca kendimi durdurdum. Leyla ağlamıyordu. Beni her şeyden çok korkutan da buydu. Önce babasına, sonra kardeşlerine baktı; yüzünde yaşındaki bir çocuk için çok ağır kaçan bir sakinlik vardı. Üç kız, aralarında sessiz bir anlaşma yaptılar. O an, onların zaten bir şey bildiğini anladım. Benim bilmediğim bir şeyi.
devamı sonraki sayfada...
