PROTEZ BACAKLA EVE DÖNDÜĞÜMDE KARIMIN BENİ TERK ETTİĞİNİ GÖRDÜM — AMA KADER ÜÇ YIL SONRA ONUNLA YENİDEN KARŞILAŞMAM İÇİN BANA BİR ŞANS VERDİ.
Vatan görevinden, karıma söylemediğim protez bir bacakla, ona ve yeni doğan ikiz kızlarıma hediyelerle döndüm. Karşılanmak yerine, bebeklerimi ağlarken ve karımın daha iyi bir hayat için bizi terk ettiğini yazan bir not buldum. Üç yıl sonra kapısına dayandım. Bu sefer kuralları ben koyuyordum.
Dört aydır gün sayıyordum. Her sabah yataktan kalkmak için tek bir net sebebi olan sıradan bir adamdım: Kendi evimin kapısından içeri girip yeni doğan kızlarımı ilk kez kucağıma alma düşüncesi. Annem bir hafta önce bana fotoğraflarını göndermişti.
O fotoğrafı sayamayacağım kadar çok kez incelemiştim. Eve dönüş uçağı boyunca üniformamın göğüs cebinde katlı duruyordu; onu o kadar çok kez çıkarıp bakmıştım ki kat yerleri yumuşacık olmuştu. Bacağımdan ne karım Merve'ye ne de anneme bahsetmiştim. Merve ile iki hamilelik kaybetmiştik ve bu kayıpların her seferinde onu ne hâle getirdiğini görmüştüm. Son görevim sırasında bu yaralanma gerçekleştiğinde, ona söylememe kararı aldım. Hamileydi ve bu sefer bebekler tutunmuştu. Henüz bu kadar kırılgan bir dönemindeyken, onu korkutacak ve üzecek haberler vererek bu durumu riske atamazdım.
Bacağımı sadece bir kişiye söylemiştim: 12 yaşından beri en yakın arkadaşım olan Murat'a. Telefonda ona anlattığımda ağlamış ve şöyle demişti: "Artık güçlü olman gerekecek kardeşim. Sen her zaman sandığından daha güçlüydün." Ona hiç tereddüt etmeden inanmıştım.
Havalimanının yakınındaki küçük bir dükkânda sarı renkte el örgüsü iki kazak buldum; çünkü annem bebek odasını sarı renkte dekore ettiğini yazmıştı. Sonra yol kenarındaki bir tezgahtan beyaz çiçekler aldım, çünkü beyaz her zaman Merve'nin en sevdiği renkti. Önceden aramadım. Karıma sürpriz yapmak istiyordum. Kapının açıldığını hayal ediyordum. Onun yüzünü. Kızları. Tanrım... Çok heyecanlıydım.
Havalimanından eve giden yol hayatımın en uzun 30 dakikası gibi geldi ve çoğunu gülümseyerek geçirdim. Hiçbir şeyin o anı mahvedemeyeceğini düşündüğümü hatırlıyorum. Yanılmışım.
devamı sonraki sayfada...
