On yıllık evliliğin ardından her şeyin adilce bölünmesini istiyorum… çünkü şimdi bile bunun önemi var. On yıl az bir zaman değil.
On yıl boyunca ondan önce uyandım.
On yıl boyunca toplantılarını ayarladım, yemeklerini hazırladım, seyahat planlarını yaptım.
On yıl boyunca kendi hedeflerimi “o başarılı olsun” diye erteledim.
Ve o akşam, yemeği masaya koyarken bunu son derece sıradan bir şekilde söyledi — sanki bir bardak su ister gibi.
“Gelecek aydan itibaren her şeyi bölüyoruz. Katkı sağlamayan birini geçindirmeyeceğim.”
Elimdeki servis kaşığı havada asılı kaldı.
Bir espri bekledim.
Yoktu.
“Affedersin?” diye dikkatlice sordum.
Telefonunu önüne, rahatsız edici bir sakinlikle bıraktı — sanki bu konuşmanın provasını yapmış gibiydi.
devamı sonraki sayfada...
