Babam bana köyde müstakil bir ev, erkek kardeşime ise İstanbul’da lüks bir rezidans daire vermişti; ailedeki herkes, kimse bunu yüksek sesle söyleme cesaretini gösteremeden çok önce mesajı almıştı.
Kardeşim Arda; Levent’te cam duvarlı, güvenlik görevlisi olan, şehir manzaralı ve annemin sanki o gökdeleni kendi doğurmuş gibi iç çekmesine neden olan mermer zeminli bir daire aldı. Bana ise Mudanya dışında, çatısı akan, merdiven basamakları çatlamış, boruları donmuş ve dedemin ölümünden beri kimsenin dönüp bakmadığı on iki dönümlük arazisi olan eski bir köy evi kaldı. Annem buna “mantıklı” dedi. Babam “adil” dedi.
Arda ise “tam senlik” dedi, bu da eski, sessiz ve uğruna kavga etmeye değmez demekti. Ben teşekkür ettim.
Bu üç yıl önceydi. Arda teras katında akşam yemekleri verip dairesinin fotoğraflarını internette paylaşırken, ben hafta sonlarımı küflü halıları dışarı taşıyarak, fosseptik sistemlerini öğrenerek, çitleri tamir ederek ve tavanı üç farklı kovaya damlayan bir odada şişme yatak üzerinde uyuyarak geçirdim. Ailemin başarısızlık sandığı o yıkık dökük yeri yaşayan bir şeye dönüştürmek için birikimlerimi, mimarlık diplomamı ve bendeki o inatçılığın her bir zerresini kullandım. Annem ziyarete geldiğinde, o köy evi artık bir ceza değildi. Altı misafir suiti, etkinlikler için restore edilmiş bir ahırı, tarladan sofraya konseptli mutfağı, yürüyüş parkurları ve önümüzdeki bahara kadar düğünler için bekleme listesi olan butik bir otel haline gelmişti. Eski elma bahçesi açık hava yemek alanına dönüşmüştü. Çöken sundurma ise camdan bir atölye olmuştu. Eskiden yaban hayvanlarının yuva yaptığı veranda, şimdi lavantalar, peri ışıkları ve orada bir hafta sonu geçirmek için Arda’nın bir aylık apartman aidatından daha fazlasını ödemeye razı misafirlerle dolu bir avluya bakıyordu. Annem bej rengi mantosuyla araba yolunda durmuş, sanki yanlış adrese gelmiş gibi etrafa bakıyordu. Sonra yüzü sertleşti. “Burası bize geri vermen için yetmiş iki saatin var,” dedi. “Yönetimi kardeşin devralacak.” Neredeyse gülecektim, çünkü bunu anneliğin bir tapu devri olduğuna inanan bir kadının özgüveniyle söylemişti.
devamı sonraki sayfada...
