Kocamın metresinin evlilik yıldönümü yemeğimizde ayağa kalkıp onunla evleneceğini ilan ettiği gece, düğün günümde annemin ellerime bıraktığı inci küpeleri takıyordum.
Büyük İstanbul Oteli’nin balo salonundaki avizelerin ışıltısı altında küçük, mütevazı ve neredeyse kaybolmuş gibiydiler. Emir Yılmaz bunlardan her zaman nefret etmişti. Pırlantaları, zümrütleri; dünyaya zevk, zenginlik ve nüfuz sahibi bir aileyle evlendiğini haykıracak kadar gösterişli olan her şeyi tercih ederdi. Ama ben o akşam o incileri takmayı seçmiştim çünkü onlar bana, Bayan Yılmaz olmadan önce, insanlar benim gibi güçlü bir adamla evlendiğim için ne kadar şanslı hissetmem gerektiğini fısıldamaya başlamadan önce kim olduğumu hatırlatıyordu.
Balo salonu; Emir’in on beşinci evlilik yıldönümümüzü kutlamak için yaptığı daveti kabul eden yöneticiler, yatırımcılar, avukatlar, cemiyet hayatının önde gelenleri ve eski aile dostlarıyla dolup taşmıştı. Her masanın üzeri beyaz örtülerle kaplanmıştı. Şampanya kadehleri elden ele geçiyordu. Yaylı çalgılar dörtlüsü, Ankara şehir merkezine bakan pencerelerin yanında hafifçe çalıyordu. Ve kocam yanımda, perdenin açılmasını bekleyen bir oyuncu gibi oturuyordu. Bunu herkesten önce ben fark ettim. Parmakları durmadan kadehinin gövdesine vuruyordu. Gülümsemesi yüzünde çok çabuk beliriyor ve çok uzun süre kalıyordu. Birkaç dakikada bir gözleri salonun karşı ucuna kayıyordu; orada, Yılmaz Lojistik’e sadece sekiz ay önce markadan sorumlu başkan yardımcısı olarak katılmış bir kadın için fazlasıyla pahalı görünen gümüş rengi bir elbise içinde Selin Alkan oturuyordu.
Selin yirmi dokuz yaşında, sarışın, bakımlı ve bir adamın ilgisini krallık tacı ile karıştırmış bazı kadınların olabileceği kadar tehlikeliydi. Emir’in şakalarına çok fazla gülüyordu. Emir ona her baktığında kolyesine dokunuyordu. Ve ne zaman benim adım geçse, sanki ben, kimsenin indirmeye cesaret edemediği için hâlâ orada asılı duran eski bir tabloymuşum gibi, acıyan hafif bir gülümsemeyle başını yana eğiyordu. Ana yemekten sonra Emir ayağa kalktı.
Salon anında sessizliğe büründü. Lacivert takım elbisesinin ceketini ilikledi ve şampanya kadehini kaldırdı. "Bu gece burada olduğunuz için hepinize teşekkür ederim," dedi.
devamı sonraki sayfada...
