Doktor Kenan Bey’in gözlerindeki bakış, Hakan’ın gidişindeki o ruhsuz ifadeden bile daha ağırdı. Hastane koridorunun o keskin, soğuk dezenfektan kokusu boğazımı yakarken, başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi çarpıyordu.
Bir insanın tüm hayatı birkaç saat içinde önce mucizevi bir umutla göklere çıkarılıp, hemen ardından nasıl böyle dipsiz bir uçuruma fırlatılabilirdi? Ayaklarım beni taşıyamıyordu; koridorun köşesindeki ahşap kaplamalı küçük dinlenme odasına doğru adım atarken dizlerimin titrediğini hissediyordum.
İçeri girdiğimizde kapıyı usulca kapattı ve beni küçük, deri bir koltuğa oturttu. Kendisi de karşımdaki masanın kenarına yaslanıp derin bir nefes aldı. Yüzündeki yorgunluk çizgileri, Hakan ile birlikte verdiğimiz bir yıllık savaşın en yakın tanığıydı.
“Selin Hanım,” diyerek başladı sözlerine, sesi fısıltıdan halliceydi. “Bir hekim olarak hasta gizliliği kurallarını çiğnemek meslek hayatımın hiçbir döneminde yapmadığım bir şeydir.
Ancak burada bir doktor olarak değil, bir yıldır sizin insanüstü çabanızı, uykusuz gecelerinizi, gözyaşlarınızı ve o adam için kendinizi nasıl feda ettiğinizi izleyen bir insan olarak konuşuyorum.
Hakan Bey’in az önce size söylediklerini uzaktan duydum ve onun bu kapıdan çıkıp gitmesine vicdanım el vermedi. Çünkü az önce yaşanan şey bir vefasızlık değil, çok daha karanlık ve bilinçli bir planın son hamlesiydi.”
Sözlerini idrak etmekte zorlanıyordum. Beynimde Hakan’ın az önce söylediği “Senden boşanmak istiyorum” cümlesi yankılanırken, doktorun ne demek istediğini çözmeye çalışıyordum.
devamı sonraki sayfada...
