Bavulun içinde, şeffaf bir dosyaya yerleştirilmiş hastane belgelerinin yanında küçük, pembe bir bebek beresi ve fotoğraflarla dolu eski bir zarf vardı. Fakat çığlık atmama neden olan bunların hiçbiri değildi. Dosyanın üzerinde duran fotoğrafta Orhan, hastane yatağında yatan genç bir kadının yanında duruyordu. Kollarında ise şu anda benim tuttuğum bebeğe benzeyen minicik bir çocuk vardı.
Fotoğrafın arkasına tarih ve tek bir isim yazılmıştı: Orhan.
“Bu ne demek?” diye fısıldadım.
Batuhan ayağa kalkmaya çalışırken mutfak sandalyesine tutundu. Yüzünün rengi solmuştu. Ona oturmasını söyledim. Bebeği, kolumla başını destekleyerek dikkatlice tutuyordum.
“Önce şunu bilmeni istiyorum,” dedi. “Bu çocuk benim değil. Ama onu getirebileceğim başka bir yer kalmadı.”
“Hastanedeki kadın kim?”
“Adı bu hikâyede yazılı olmayan biri, anne. Ben ona söz verdim. Onun yaşadıklarını izni olmadan kimseye anlatmayacağım. Ama senin bilmen gerekenleri anlatmamı istedi.”
Bir an durdu, sonra hastane dosyasını işaret etti.
“Bebeğin annesi üç gün önce doğum yaptı. Şu anda hastanede, doktorların gözetiminde. Bebek sağlıklı olduğu için taburcu edildi. Annesinin yazılı izniyle onu geçici olarak ben teslim aldım. Resmî işlemleri hastanenin sosyal hizmet birimiyle birlikte yaptık.”
“Peki Orhan neden o fotoğrafta?”
Batuhan gözlerimi kaçırmadan cevap verdi.
“Çünkü bu bebeğin babası olduğunu söylüyor.”
Dizlerimin bağı çözüldü. En yakın sandalyeye oturdum. O anda kapıdan girip bunu söyleyen herhangi biri olsa inanmazdım. Ama karşımdaki, on iki ay boyunca tek kelime etmediği annesine dönmek için bütün cesaretini toplamış oğlumdu.
“Bunu nasıl öğrendin?”
“Tesadüfen. Ama önce benim neden gittiğimi bilmen gerekiyor.”
devamı sonraki sayfada...
