'Altı yıllık evliliğimiz hakkında bildiğim her şeyi yerle bir etmişti.'
Alaz'ın söylediği cümle kulaklarımda tekrar tekrar yankılanıyordu.
'Defne'nin yüzündeki o koyu renkli doğum lekesini gördüğümde babamın anlattığı her şeyi hatırladım. Bizim ailemizde aynı lekeyle doğan başka bir bebek daha vardı. Benim ablam.'
Başımı kaldırıp Perihan'a baktım.
'Ne ablası? Sen bana tek çocuk olduğunu söylemiştin!'
Alaz gözlerini yere indirdi.
'Çünkü annem öyle söylememi istedi.'
Perihan'ın yüzü bembeyaz kesilmişti.
'Yeter artık Alaz! Geçmişi karıştırmanın kimseye faydası yok.'
Annem kolumdan tutup beni içeri aldı. Henüz doğum yapmıştım ve ayakta duracak gücüm kalmamıştı.
'Önce kızımın ne olduğunu anlatacaksınız,' dedi annem. 'Sonra da bu evden gideceksiniz.'
Alaz kapının eşiğinde kaldı.
'Defne hasta değil Nurseli. Bildiğim kadarıyla yüzündeki leke zararsız olabilir. Ama benim ailemde yıllardır saklanan bir hikâye var.'
'Anlat o zaman.'
Derin bir nefes aldı.
'Ben doğmadan dokuz yıl önce annemin bir kızı olmuş. Adı Süreyya'ymış. Onun da yanağından çenesine uzanan koyu renkli bir doğum lekesi varmış.'
Perihan elleriyle yüzünü kapattı.
Alaz devam etti.
'Babam, annemin bu lekeden utandığını söylerdi. Süreyya'yı akrabaların yanına götürmek istemezmiş. Sonra bir gün kız ortadan kaybolmuş.'
'Nasıl kaybolmuş?'
'Annem herkese onun küçük yaşta öldüğünü söylemiş. Babam ise ölmediğini, başka bir aileye verildiğini öğrenmiş.'
Perihan birden bağırdı.
'Baban hiçbir şey bilmiyordu!'
O an Alaz'ın bile annesinin sözlerinden irkildiğini gördüm.
'Demek gerçekten verdin onu,' diye fısıldadı.
Perihan cevap vermedi.
Kucağımda uyuyan Defne'ye baktım. Yanağındaki koyu renkli leke hâlâ belirgindi. Birkaç gün önce onun minicik burnunu, dudaklarını, ellerini öperek saatler geçirmiştim.
Benim için o leke de kızımın bir parçasıydı.
'Peki bunun benimle ne ilgisi var?' diye sordum. 'Siz geçmişte korkunç bir şey yaşamış olabilirsiniz. Ama Alaz neden kendi kızını reddetti?'
devamı sonraki sayfada...

