Bekar bir anne olmanın en zor yanının, sesimdeki utancı kızıma hissettirmeden "Buna gücümüz yetmez" demeyi öğrenmek olduğunu sanırdım. Sonra, okulunda sergilediği küçük bir nezaket hareketi, kanımı donduran bir telefon görüşmesine dönüştü.
Ben bekar bir anneyim ve çoğu hafta benim için bir meydan okuma gibi geçiyor. İki işte çalışıyorum. Her kuruşu sonuna kadar zorluyorum. Cuma gününe kadar ne kadar benzine ihtiyacım olduğunu, hangi faturanın üç gün bekleyebileceğini, hangisinin bekleyemeyeceğini adım gibi biliyorum.
Kızım Elif 9 yaşında. Normalde çok neşelidir; daha çantası yere düşmeden konuşmaya başlar. Okul dedikoduları, oyun alanı meseleleri, daha öğle yemeği bitmeden akşam yemeği soruları... Bir şeylerin ters gittiğini bu yüzden anladım.
Geçen hafta eve çok sessiz geldi.
Sırt çantasını düzgünce bıraktı, mutfak masasına oturdu ve öylece boşluğa baktı. Ne televizyon, ne atıştırmalık, ne de teneffüste kimin ne yaptığına dair o bitmek bilmeyen hikayeler...
"Hey, iyi misin?" dedim. Omuz silkti. Dudakları titredi. Ona tost yaptım, neredeyse hiç dokunmadı. Karşısına oturdum. "Okulda bir şey mi oldu?" Dudakları yine titredi. "Mesele Ceren." Bekledim. Elif ellerine bakarak, "Voleybol oynarken gözlükleri kırıldı," dedi. Yavaşça başımı salladım. "Anladım." "Çerçevesi kopmuş. Camları iyi ama şimdi bantla tutturmuşlar ve herkes onunla dalga geçip duruyor." Mideme bir ağrı saplandı. "Durum ne kadar kötü?" Elif’in gözleri doldu. "Ona isimler takıyorlar. Görebiliyor musun diye soruyorlar. Dün teneffüste tuvalete saklanıp ağlamış." Gözlerimi bir anlığına kapattım. Sonra çok kısık bir sesle, "Ailesinin şu an yenisini alamayacağını söyledi," dedi.
Bu beni çok sarstı çünkü bu cümlenin ne hissettirdiğini biliyorum. Utancın, kendini gizlemeye çalışırken sesinin nasıl çıktığını biliyorum. Elif bana bakıp sordu: "Ona yardım edebilir miyiz?"
devamı sonraki sayfada...
