Defne bir an durdu. Parmaklarıyla elbisesinin kenarını buruşturdu, sonra gözlerini bana dikti.
"Babam, dayımın ağladığını söyledi. Sonra kapıyı kilitlediler."
İçimdeki düğüm biraz daha sıkıldı.
"Sonra ne oldu?" diye sordum.
"Kocaman siyah bir kutu çıkardılar. İçinde çok fotoğraf vardı. Babam bana, 'Bu bizim aramızda kalsın olur mu? Annen üzülmesin,' dedi."
Fotoğraflar...
Bir an için aklımdan bin türlü ihtimal geçti. Murat'ın benden sakladığı başka bir hayat mı vardı? Mert neden ağlıyordu? Bana neden hiçbir şey anlatmamışlardı?
Defne'nin başını okşadım.
"Başka bir şey gördün mü?"
"Dayım bir kolyeyi elinde tutuyordu. Sonra babam ona sarıldı."
O gece yemek boyunca onları dikkatle izledim.
Murat her zamanki gibi sakindi. Mert ise göz göze gelmemeye çalışıyordu. Defalarca telefonuna baktı, bazen dalıp gidiyordu.
İçimde büyüyen şüphe artık dayanılmaz hale gelmişti.
Gece Defne uyuduktan sonra odadan çıktım. Koridorda yürürken tesadüfen Mert'i balkonda tek başına buldum.
"Bana anlatmak istediğin bir şey var mı?" diye sordum.
Yüzü bir anda bembeyaz kesildi.
"Neden böyle sordun?"
"Çünkü Defne bugün bana odada olanları anlattı."
Mert derin bir nefes aldı. Birkaç saniye sessiz kaldı.
"Demek söyledi..."
"Ne saklıyorsunuz benden?"
Tam o sırada Murat da balkona geldi. İkimizin yüzündeki ifadeyi görünce konuşmanın nereye gittiğini hemen anladı.
"Sanırım artık anlatmanın zamanı geldi," dedi.
devamı sonraki sayfada...
