Hastane aradı ve küçük bir çocuğun acil durum kişisi olarak beni kaydettiğini söyledi. Gergin bir şekilde güldüm ve “Bu imkansız. 32 yaşındayım, bekarım ve bir oğlum yok,” dedim. Ama bana durmadan beni sorduğunu söylediklerinde, arabama bindim… ve odasına adım attığım an, dünyamdaki her şey durdu...
Telefon salı gecesi saat 23.38'de geldi. Neredeyse görmezden gelecektim; İzmir'deki mutfağımdaydım, çıplak ayakla, bitkin bir halde ve kendimi akşam yemeği yerine mısır gevreğinin yeteceğine ikna etmeye çalışıyordum. Saatten sonra gelen bilinmeyen numaralar genellikle reklam ya da iş yerinden sınırları unutan biri anlamına gelirdi. Yine de bir şey bana cevap verdirdi. "Nuran Elmas Hanım ile mi görüşüyorum?" diye sordu bir kadın. "Evet."
"Burası Aziz Sancar Hastanesi. Burada bir çocuğumuz var. Sizin adınız onun acil durum kişisi olarak listelenmiş." Telefona bakakaldım, sonra kulağıma daha sıkı bastırdım. "Afedersiniz, ne?"
"Reşit olmayan biri. Erkek. Yaklaşık on bir yaşında. Adı Ömer." "Benim bir oğlum yok," dedim yavaşça. "Otuz iki yaşındayım ve bekarım. Yanlış Nuran Elmas olmalı." Bir sessizlik oldu. Arka planda hafifçe kağıt sesleri hışırdadı. Sonra hemşire sesini alçalttı. "Sürekli sizi isteyip duruyor. Lütfen gelin." Mideme bir kramp girdi. "Numarayı ona kim verdi?" "Bunu hâlâ çözmeye çalışıyoruz. Kordon yakınlarında bir trafik kazasından sonra getirildi. Bilinci açık ama korkmuş durumda. Sırt çantasındaki bir kartta tam adınız, telefon numaranız ve adresiniz yazılı."
devamı sonraki sayfada...
