İstanbul Havalimanı Dış Hatlar Terminali'ndeki uçağın kapısında, kusursuzca ütülenmiş lacivert üniformam, arkaya doğru özenle toplanmış saçlarım ve on yıllık uluslararası uçuş tecrübemin artık bir refleks haline getirdiği profesyonel gülümsememle bekliyordum. Bu, Madrid'e yapılacak bir gece uçuşuydu ve ben premium kabinin kabin amiriydim; yüksek ücret ödeyen her yolcunun kendini rahat ve önemli hissetmesini sağlamaktan sorumluyum.
Aynı sabah kocam Adnan alnımdan öpmüş ve çok önemli bir iş görüşmesi için Ankara'ya uçacağını söylemişti. Ona inanmıştım, çünkü ona güvenmek çoktan bir alışkanlık haline gelmişti. Sonra yolcu listesinde onun adını gördüm. Adnan Selçuk. Birkaç saniye boyunca kendime bunun başka biri olması gerektiğini söyleyerek kendimi avuttum. Ama sonra uçağa bindi. Üstelik yalnız da değildi.
Yanında daha genç bir kadın yürüyordu; zarif ve kendinden emin, lüks kıyafetler içinde, sanki oraya aitmiş gibi bir edayla hareket ediyordu. Adnan'ın eli kadının sırtındaydı; ikisi de tek bir kelime bile etmeden her şeyi ele veren bir duruştu bu. Kadının gözleri benimkilerle buluştu ve o anda yüzündeki o kendinden emin ifadenin sarsıldığını gördüm. Tepki vermedim. Olay çıkarmadım. Omuzlarımı dikleştirdim ve profesyonelce gülümsedim.
"Hoş geldiniz Adnan Bey. Umarım Ankara seyahatiniz iyi geçiyordur." Bir anlığına donakaldı.
devamı sonraki sayfada...
