Evlilik yıl dönümümüzde eşimi kaybetmenin hayatımın en zor anı olacağını düşünmüştüm. Sonra kızımız, vefat etmeden önce gizlice arkasında bıraktığı bir şeyi bana uzattı. Eşim Kemal ve ben, o gece 28. evlilik yıl dönümümüzü kutlayacaktık. Yıllar önce, akşam yemeği randevularına gücümüzün zar zor yettiği zamanlarda bana evlenme teklif ettiği o küçük kebapçıda rezervasyon yaptırmıştı. Bana benimle evlenip evlenmeyeceğini sormadan önce elindeki çatalı heyecanla yere düşürüşünü hâlâ hatırlarım. Saat 18.12'de bana mesaj attı. "İşten çıktım bile. Seni almak için 20 dakikaya evde olurum." Okuduğumda gülümsedim. Kemal mesajlarda asla kelimeleri boşa harcamazdı. O tam olarak böyle biriydi. Rezervasyon yaptırmıştı. Onun sevdiği lacivert elbisemi giydim ve dışarıda yağmur camı tokatlarken ön pencerenin kenarında bekledim. Ama eşim eve hiç gelemedi. Tek hatırladığım, bir polis memurundan telefon geldiği ve bana Meral olup olmadığımı sorduğuydu. Ses tonunu duyduğum an içimde bir şeyler çöktü. "Eşinizin karıştığı bir kaza meydana geldi. Maalesef kendisini kurtaramadık." Sonrasındaki araba sürüşümü hayal meyal hatırlıyordum. Ama eşim eve hiç gelemedi.
Yola yaklaştıkça yağmur daha da şiddetlendi, ilerideki karanlığın içinden mavi ışıklar çakıyordu. Kemal’in arabası, yolun kenarındaki bir hendeğin yakınında ters dönmüş halde duruyordu. Bir memur daha fazla yaklaşmamı engellemeye çalıştı ama onu kenara ittim. "Ben Meral! O benim eşim!" Ben enkaza ulaşmadan önce başka bir memur nazikçe kolumu tuttu. Sürücü tarafı içeriye doğru çökmüştü. Kimse bir şey söylemeden önce durumu anlamıştım. "Ben Meral! O benim eşim!" "Hanımefendi," dedi memur sessizce, "fren hidroliği patlamış veya frenler tutmamış gibi görünüyor. Yol koşullarıyla birlikte muhtemelen direksiyon hakimiyetini kaybetmiş." İnanamayarak ona baktım. "Bu imkansız," diye fısıldayabildim, yüreğim paramparça olmuştu. Memur bana anlayışlı bir bakış attı. İşte o an dizlerimin bağı neredeyse çözülüyordu.
devamı sonraki sayfada...
