Kapıyı açtığımda karşımdaki kadını tanımam birkaç saniye sürdü. Üzerinde krem rengi bir pardösü, elinde büyükçe bir bez çanta vardı. Saçları eskisine göre kısalmıştı ama gözlerinin içindeki sıcaklık hiç değişmemişti.
“Leman?” dedim şaşkınlıkla.
Kadın gülümsedi. “Kâmile abla, beni gerçekten unuttuğunu sanmıştım.”
Leman, yıllar önce mahallemizdeki sağlık ocağında hemşire olarak çalışmış, ardından başka bir ilçeye taşınmıştı. Eşimin hastalığı sırasında bana çok destek olmuştu. Onu en son yaklaşık on yıl önce görmüştüm.
Arkasında kardeşim Nihat, görümcem Afife ve iki yeğenim duruyordu. Sinan'ın arabası da sokağın başına yeni girmişti.
“Ne oluyor burada?” diye sordum.
Nihat elindeki telefonu gösterdi. “Ablacığım, senin evinle ilgili bir paylaşım dönüyor. Sinan'a da komşulardan biri göndermiş. Biz de görünce geldik.”
Telefonu aldım. Ekranda evimin bahçe duvarı görünüyordu. Duvarın dibindeki çatlakların fotoğrafları çekilmiş, altına mahallemizin eski evlerinin tehlikeli durumda olduğu ve yalnız yaşayan yaşlıların yardım beklediği yazılmıştı.
Fotoğraflardan birini hemen tanıdım. Geçen hafta belediyeye başvuru yaparken çekmiştim. Ama ben onları herhangi bir sosyal medya hesabına koymamıştım.
Leman mahcup bir ifadeyle konuştu. “Fotoğrafları ben paylaşmadım. Sabah mahalledeki dayanışma grubunda gördüm. Senin adresini tanıyınca hemen geldim.”
Tam o sırada Sinan bahçeye girdi. Ceylan da arkasındaydı. İki torunum arabada kalmıştı.
“Anne, ev yıkılacak mı? Neden bize söylemedin?”
Soruyu duyunca kahverengi dosyayı göğsüme bastırdım.
“İçeri geçin,” dedim. “Herkes aynı anda konuşursa kimse gerçeği öğrenemez.”
Salonda oturacak yer kalmadı. Sinan ayakta duruyordu. Ceylan ise gözlerini benden kaçırıyordu.
Masaya önce yapı incelemesine ilişkin mühendis raporunu koydum. Evin bahçe tarafındaki eski istinat duvarında ciddi bozulmalar vardı. Yağışlı havalarda risk oluşturabileceği belirtilmişti. Evin ana taşıyıcı sisteminin durumu içinse ayrıca kapsamlı değerlendirme önerilmişti.
Belediyeye yaptığım başvuru üzerine duvarla ilgili güvenlik önlemlerinin inceleneceği bildirilmişti. Henüz verilmiş bir yıkım kararı yoktu.
“Yani bu evde kalman tehlikeli olabilir,” dedi Nihat.
“Özellikle arka bahçede durmamam gerekiyor. Ustalarla da görüştüm. Ama mesele yalnızca duvar değil.”
Dosyadan başka bir kâğıt çıkardım.
devamı sonraki sayfada...
