Garsonun sözleri karşısında birkaç saniye ne diyeceğimi bilemedim.
“Ne demek istiyorsunuz?” diye fısıldadım.
Yaşlı adam derin bir nefes aldı. Gözleri hâlâ Mert ile Banu'nun oturduğu masadaydı.
“Banu size her şeyi anlatmamı istemedi,” dedi. “Ama artık Mert on sekiz yaşında. Bazı şeyleri bilmeye hakkınız var.”
Kalbim hızla çarpmaya başlamıştı.
“Ne yaptılar burada?”
Garson başını hafifçe eğdi.
“Banu, Mert'i buraya ilk getirdiğinde sizden izin aldığını biliyorum. Ama size gerçek nedeni söylemedi.”
Bir an durdu.
“İlk geldiğinde Mert çok sessizdi. Masaya oturuyor, patates kızartmasını bekliyor ve etraftaki insanlara bakıyordu. Banu bana onun yeni ortamlara alışmasını istediğini anlattı. Fakat zamanla başka bir şey fark ettik.”
“Neyi?”
“Mert insanları izlemeyi seviyordu. Garsonların nasıl çalıştığını, siparişlerin nasıl alındığını, masaların nasıl hazırlandığını dikkatle takip ediyordu.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Sonra?”
“Bir gün boş bir tepsiyi eline aldı ve masalardan birini toplamaya çalıştı. Banu önce endişelendi. Ama ben ona izin verdim.”
Garson hafifçe gülümsedi.
“Mert o gün yaptığı işi mükemmel yaptı.”
Gözlerim dolmaya başlamıştı.
“Peki neden bana söylemediniz?”
“Çünkü Banu istemedi.”
Bu cevap içimde yeni bir soru doğurdu.
“Neden?”
Garson bu kez doğrudan gözlerimin içine baktı.
“Çünkü size umut verip sonra Mert başarısız olursa üzülmenizi istemedi. Ama daha önemlisi, Mert'in yaptığı şeyin bir yardım faaliyeti gibi görünmesini istemedi.”
Şaşkınlığım daha da arttı.
“Ne demek istiyorsunuz?”
“Banu, Mert'in burada gerçekten çalışmasını istedi.”
Bir an nefesim kesildi.
“Çalışmak mı?”
Garson başını salladı.
“İlk başlarda yalnızca haftada birkaç dakika. Peçeteleri katladı, çatal bıçakları yerleştirdi, boş bardakları mutfağa taşıdı. Sonra sipariş numaralarını öğrenmeye başladı.”
Ben yıllardır oğlumun yalnızca lokantaya gidip patates kızartması yediğini sanıyordum.
Meğer Mert orada kendine ait küçük bir dünya kurmuştu.
devamı sonraki sayfada...
