Babamın cenazesinde ilk kez Aslı'nın gerçekten korktuğunu gördüm.
Az önceye kadar dimdik oturan kadın, cenaze görevlisinin kulağına fısıldadığı sözlerden sonra titremeye başlamıştı. Elindeki mendili sımsıkı sıkıyor, dudaklarını birbirine bastırıyordu. Ağabeyim de bunu fark etmişti.
"Bunu gördün mü?" diye fısıldadı.
Sessizce başımı salladım.
Cenaze töreni bittikten sonra herkes taziyelerini iletmek için sıraya girdi. Aslı ise bir anda ortadan kayboldu. Onu bahçede, telefonuyla telaş içinde konuşurken gördüm.
"Hayır... Bunu bugün yapamazsınız... Hayır, lütfen bekleyin..." diyordu.
Beni görünce konuşmasını hemen bitirdi.
"Bir sorun mu var?" diye sordum.
Yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirdi.
"Yok, sadece yanlış anlaşılma."
Ama bunun yanlış anlaşılma olmadığını ikimiz de biliyorduk.
Tam o sırada cenaze görevlisi yanıma geldi.
"Hanımefendi," dedi kibarca. "Babanız, ölümünden yaklaşık iki ay önce bize özel bir zarf teslim etmişti. Bu zarfın yalnızca cenaze tamamlandıktan sonra çocuklarına verilmesini istedi."
Kalbim hızla çarpmaya başladı.
Ağabeyim de yanımıza geldi.
Görevli mühürlü zarfı uzattı.
Üzerinde babamın el yazısıyla yalnızca şu cümle yazıyordu:
"Nermin ve oğluma..."
Arabaya geçip zarfı birlikte açtık.
İçinden bir mektup ve küçük bir anahtar çıktı.
Babam yazısına şöyle başlamıştı:
"Bu mektubu okuyorsanız artık aranızda değilim. Sizden tek isteğim, acele karar vermemeniz. İnsanların gerçek yüzü bazen zamana ihtiyaç duyar."
Devamında öğrendiklerimiz hepimizi sessizliğe gömdü.
Babam, son iki yıldır bazı banka hesaplarından düzenli şekilde para çekildiğini fark etmişti. İlk başta bunun muhasebe hatası olduğunu düşünmüş, ancak araştırınca işlemlerin kendi elektronik imzasıyla yapıldığını görmüştü.
Oysa o işlemlerin çoğunu hiç hatırlamıyordu.
Bir gün, Aslı'nın çalışma odasında kendi imzasının bulunduğu bazı fotokopiler bulmuştu.
Şüphelenmişti.
Fakat doğrudan suçlamak yerine her şeyi belgelemeye karar vermişti.
Mektuptaki anahtarın, şehir merkezindeki özel bir kasaya ait olduğunu yazıyordu.
Ertesi sabah bankaya gittik.
Kasayı açtığımızda klasörler dolusu belge, banka dekontları, ses kayıtları ve güvenlik kamerası görüntülerinin bulunduğu bir taşınabilir disk çıktı.
Babam her şeyi tek tek toplamıştı.
Belgeler incelendikçe gerçek ortaya çıkmaya başladı.
devamı sonraki sayfada...
