Bebek odası hâlâ taze boya ve bebek pudrası kokuyordu ki kocam elinde bir valizle içeri girdi. Yerde oturuyordum, beşik vidaları yanımda düzgünce dizilmişti, bir ayak bileğim terliğimin içinde şişmişti ve sürekli odağımın dışına kayan talimatları takip etmeye çalışıyordum.
Kırk beş yaşında ve sekiz aylık hamile biri olarak, vücudumun beni bir kez daha bu kadar ileriye taşıyabildiğine hâlâ inanamıyordum. Ayağa kalkmak bile bir planlama—ve biraz da inanç—gerektiriyordu.
Bu yüzden Emre’yi elinde bir valizle gördüğümde, bunun sıradan bir iş gezisi olduğunu sandım. "Neden elinde valiz var?" diye sordum. Valizi sessizce kapının yanına bıraktı. "Artık bunu yapamıyorum."
Küçük bir kahkaha attım, çünkü diğer seçenek paniklemekti. "Tam olarak neyi yapamıyorsun?" "Gürültüyü. Bebek bezlerini. Bu kaosu, Selin."
Eliyle karnımı işaret etti. "Ve bunu." Bir an için her yer sessizliğe gömüldü. Bebeğin, sanki bu söylenene itiraz edercesine sertçe tekmelediğini duyabiliyordum. Ona dik dik baktım. "Bunu dile getirmek için ilginç bir zaman; özellikle de bebeğin gelmesine bu kadar az kalmışken. Yaşıma ve risklere rağmen tutmamız konusunda ısrar ettiğin bebeğin." Sabırsızca nefes verdi. "Sadece bir kez olsun huzur istiyorum." Mesele sadece gitmesi değildi; hayatımızı kendi zihninde çoktan çekilmez bir şeye dönüştürmüş olmasıydı. Merve kapı eşiğinde belirdi, elinde bir sepet katlanmış çamaşır vardı. "Anne?" dedi, sonra babasına baktı. "Baba? Bir yere mi gidiyorsun?" O cevap veremeden ben atıldım. "Gidip Görkem ellerini yıkadı mı bir bak tatlım." Tereddüt etti. "Merve." Yutkundu. "Tamam." Emre valizini aldı.
devamı sonraki sayfada...
